رفتن به بالا

سیاسی ، اجتماعی ، فرهنگی

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • پنجشنبه ۲۳ آذر ۱۳۹۶
  • الخميس ۲۵ ربيع أول ۱۴۳۹
  • 2017 Thursday 14 December
تهران لطیف
٨(°C)
وزش باد آرام
فشار ٢۶.١۵(in)
محدوده دید ۶.٠(mi)
اشعه فرابنفش 3-Moderate
رطوبت ٢۶.١۵(in)
  • شنبه ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۶ - ۱۰:۳۴
  • کد خبر : 34217
  • مشاهده : 150 بازدید
  • سرمقاله
  • چاپ خبر : اول هفته روحانی نرفته!

آخر هفته شد و روحانی نه تنها نرفت بلکه زیر پایش به پشتوانه آرای بیشتر مردمی سفت تر شد و این است قدرت رای مردم و نتیجه حضور حداکثری آنها در عرصه تعیین سرنوشت شان.

یکی از شعارهای انتخاباتی حامیان ابراهیم رییسی در واپسین روزهای تبلیغات دوازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری “آخر هفته روحانی رفته “بود.

این شعار انتخاباتی که “الحق والانصاف ” قافیه بندی و “ضرب “خوبی دارد، در اجتماع هزاران نفری حامیان رییسی در مصلای تهران سرداده شد و سپس در دو سه روز مانده به روز انتخابات در محافل و اجتماعات اصولگرایان حامی رییسی به طور مداوم و با شور و شعف خاصی تکرار می شد.

این شعار انتخاباتی تا حدی حامیان رییسی و محافل اصولگرای مخالف دولت حسن روحانی را به وجد آورده بود که حتی یک روزنامه مخالف دولت ، این شعار را به عنوان تیتر یک با حروف درشت در صفحه نخست خود کار کرد.

اول هفته روحانی نرفته!

همچنین هزاران نفر از حامیان رییسی در فضای مجازی با الهام از این شعار انتخاباتی “هشتگی” تحت عنوان ” #  روحانی برو ” درست کرده بودند و مطالب خود علیه رییس جمهور یازدهم را به این هشتگ انتخاباتی الصاق می کردند.

انتخابات تمام شد و این شعار تنها یک آرزوی دست نیافتنی برای اصولگرایان مخالف دولت روحانی شد. نتایج اولیه از شمارش آرای انتخابات ۲۹ اردیبهشت نشان دهنده پیروزی تقریبا قطعی روحانی با فاصله ای معنادار با رقیب اصولگرایش است.

حالا چه کسی مانده و چه کسی رفته را نتایج انتخابات مشخص کرده است؛ روحانی ۴ سال دیگر در انتهای خیابان پاستور در جایگاه عالی ترین مقام اجرایی کشور خواهد بود و رقیب اصولگرایش با آرزوی دست یافتن به جایگاه روحانی وداع خواهد کرد.

روحانی ماند و خواهد ماند و رقیب اصولگرای او باید به شهر و دیار خود برود؛ اصولگرایان نیز باید با واقعیت یک روحانی به مراتب محبوب تر و قوی تر از دوره ۴ سال گذشته ، کنار آمده و آن را بپذیرند و اخلاق حکم می کند دستکم اگر با دولت دوازدهم همکاری نمی کنند؛ چوب لای چرخ دولت منتخب اکثریت مردم ایران نیز نگذارند.

آخر هفته شد و روحانی نه تنها نرفت بلکه زیر پایش به پشتوانه آرای بیشتر مردمی سفت تر شد و این است قدرت رای مردم و نتیجه حضور حداکثری آنها در عرصه تعیین سرنوشت شان.

اخبار مرتبط

نظرات

سرمقاله

احسان محمدی؛

ژست پرطرفدار این روزها؛ روحانی رای من رو پس بده!

این روزها موجی شکل گرفته که برخی از چهره ها با انتشار عکس هایی نادم و سرخورده می گویند که از رای به «روحانی» در انتخابات ریاست جمهوری پشیمان هستند. به دلایل متعدد از این اتفاق خوشحال هستم. 1-  در جریان کارزار انتخابات از حسن روحانی دفاع کردم. تنها دستاورد شخصی ام یک شیرکاکائو و کیک یزدی بود. به همراه تعدادی از فعالان رسانه ای به یک همایش دعوت شدم و بعد از چند دقیقه که احساس کردم به آن فضا تعلق ندارم و به روحانی در طمع و آرزوی پُست و صندلی و موقعیت فردی رای نداده ام، بدون اینکه موز بردارم! بیرون آمدم. این را خط اول نوشتم چون می دانم کسانی خیز برداشته اند که بگویند آره آقا! به شما رسیدن که این حرفا رو می زنید! شما نگید کی بگه! 2- هیچوقت اعتقاد نداشتم که روحانی سوپرمن است و اگر رئیس جمهور شود مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت و کلا" کشور گلستان می شود! در همان روزهای پرشور و رقابت تنگاتنگ بارها نوشتم: «چشم معجزه از او ندارم و احساس نمی کنم که با یک رای به او از این پس دست هایم را توی جیبم فرو می برم و طلبکار می ایستم تا او همه مشکلات کشور را حل کند». هیچکس به تنهایی قادر به حل مشکلات این کشور نیست. چون برای ایجاد مشکلات گروه ها، چهره ها و افراد مختلفی زحمت می کشند! 3- سیاست علم بازی با کارت های «موجود» است نه «مطلوب». ما در ظرف «زمان» تصمیم گرفتیم به حسن روحانی رای بدهیم و به باورمان از میان گزینه های موجود در آن رقابت سیاستمدار عملگراتری بود. دستکم برای تصمیم خودمان احترام قائل شویم و اینقدر زود عرق مان سرد نشود و توبه نامه منتشر نکنیم! 4 - وفاداری همیشه از غر زدن و ناامیدشدن کار دشوارتری است. کار دشوار را انجام بدهیم و فراموش نکنیم به عنوان یک شهروند فقط "رای دادن" کافی نیست. خود ما از روز پیروزی روحانی تا چه اندازه شهروند بهتری بوده ایم؟ قانون را رعایت کرده ایم؟ مالیات مان را درست پرداخت کرده ایم؟ بهتر رانندگی کرده ایم؟ ... چرا وقتی خودمان بهتر نمی شویم انتظار داریم بقیه درست رفتار کنند و به همه قول هایشان وفادار بمانند؟ 5-  من هم به عملکرد روحانی نقدهای جدی دارم. بارها هم نوشته ام که ادامه این روند نه فقط خسارت به او و دولتش که به تلاطم انداختن حاکمیت است. او با علم به دشواری ها پا به این عرصه گذاشت و دستکم انتظار می رود وقتی نمی تواند کاری انجام بدهد دلایل «نمی توانند» یا نام آنها که «نمی گذارند» را روشن و صریح به مردمی که به او اعتماد کردند بگوید. 6 - ما مردمی به شدت مستعد «ناامید» شدن هستیم. به جای تلاش برای یافتن نشانه های «امید» تشنه بازنشر خبرهای بد هستیم. انگار از بد کردن حال هم انرژی می گیریم. انگار وقتی زهری توی وجودمان است باید مثل ویروس سرماخوردگی به کس دیگری منتقلش کنیم شاید حالمان بهتر ...

تازه ترین اخبار