رفتن به بالا

سیاسی ، اجتماعی ، فرهنگی

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • جمعه ۲۴ آذر ۱۳۹۶
  • الجمعة ۲۶ ربيع أول ۱۴۳۹
  • 2017 Friday 15 December
تهران لطیف
٧(°C)
وزش باد ۵(mph)
فشار ٢۶.١٠(in)
محدوده دید ۶.٠(mi)
اشعه فرابنفش 0-Low
رطوبت ٢۶.١٠(in)
  • شنبه ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۶ - ۱۰:۳۹
  • کد خبر : 34221
  • مشاهده : 149 بازدید
  • خبر مهم2
  • چاپ خبر : علی برکت الله!
آرین افخمی؛

علی برکت الله!

تمام شد. حسن روحانی دوباره به ریاست‌جمهوری اسلامی ایران رسید. نزدیک به یک ماه ماراتن نفس‌گیر تبلیغاتی کاندیداهای انتخابات ریاست‌جمهوری دوازدهم سرانجام با پیروزی «شیخ دیپلمات» بر «سید قضات» پایان یافت. به گزارش ایسنا، دوازدهمین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری دیروز (جمعه ۲۹ اردیبهشت) برگزار شد و بر اساس اعلام رسمی از سوی وزیر کشور حجت‌الاسلام‌والمسلمین حسن […]

تمام شد. حسن روحانی دوباره به ریاست‌جمهوری اسلامی ایران رسید. نزدیک به یک ماه ماراتن نفس‌گیر تبلیغاتی کاندیداهای انتخابات ریاست‌جمهوری دوازدهم سرانجام با پیروزی «شیخ دیپلمات» بر «سید قضات» پایان یافت.

به گزارش ایسنا، دوازدهمین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری دیروز (جمعه ۲۹ اردیبهشت) برگزار شد و بر اساس اعلام رسمی از سوی وزیر کشور حجت‌الاسلام‌والمسلمین حسن روحانی با کسب ۲۳ میلیون و ۵۴۹  هزار و ۶۱۶  رای یعنی ۵۷ درصد آرا برای دومین بار به عنوان رئیس‌جمهوری اسلامی ایران انتخاب شد.

انتخابات ۹۶ از چندماه پیش کلید خورده بود اما تنور انتخابات از ۲۲ فروردین یعنی آغاز نام‌نویسی نامزدها داغ شد. پس از بررسی صلاحیت‌ها توسط شورای نگهبان سرانجام نام شش نفر به عنوان کاندیدای این انتخابات اعلام شد. اسحاق جهانگیری، سیدمصطفی آقامیرسلیم، حسن روحانی، سیدابراهیم رئیسی، محمدباقر قالیباف و سیدمصطفی هاشمی‌طبا شش نفری بودند که باید با هم رقابت می‌کردند.

سه در مقابل سه. از ابتدا هم مشخص بود که در جناح اصلاح‌طلب قرار نیست جهانگیری با رئیسش روحانی رقابت کند و هاشمی‌طبای نزدیک به اصلاح‌طلبان هم از مدافعان دولت خواهد بود. در جناح اصولگرا هم جبهه مردمی نیروهای انقلاب (جمنا)‌ می‌خواستند از میان رئیسی و قالیباف کسی را که احتمال رای آوری بیشتری دارد به انتخاب کنند و میرسلیم هم از سوی موتلفه مامور زیر تیغ بردن دولت روحانی بود.

با آغاز تبلیغات کاندیداها و برگزاری مناظره ها مشخص شد قرار است رئیسی در کناری بایستد و قالیباف با حملاتش توجه روحانی و جهانگیری را به خود جلب کند و ضربه‌گیر سید اصولگرایان شود. تیم روحانی – جهانگیری هم با فراز و فرودی حساب‌شده هم حملاتی را علیه رقیب آغاز کردند و هم به دفاع از عملکرد چهارساله‌شان پرداختند. در این میان نقدهای میرسلیم به دولت و دفاعیات هاشمی‌طبا از دولت هم جای خود را داشت.

هرچه به زمان انتخابات نزدیکتر شدیم حملات دو طرف به هم گسترده‌تر و در مواقعی غیرمنصفانه شد. تا جایی که روحانی در جایی پرسید که آیا دولت حتی یک کار مثبت هم نداشته است؟! پخش برخی شب‌نامه‌ها علیه دولت به‌خصوص بعضی مطالبی که از سند ۲۰۳۰ به دروغ میان متدینین پخش شد، ترساندن محرومین از اینکه روحانی یارانه آن‌ها را قطع خواهد کرد، تهمت به برخی وزرای کابینه، درصدبندی مردم ایران، نادیده گرفتن دستاوردهای برجام، کاهش تورم، رشد اقتصادی، پس گرفتن سهم صادرات نفت ایران در اوپک و برخی دیگر از دستاوردهای دولت روحانی و متهم کردن دولت یازدهم به اشرافی‌گری و توجه نکردن به محرومین در حالی که طرحی مثل تحول سلامت و یا افزایش مستمری طبقه آسیب‌پذیر در این دولت انجام شد از جمله مواردی بود که داد روحانی و جهانگیری را درآورد.

از طرفی دولتمردان تمامی مشکلات کشور را به ارث رسیده از دولت قبل می‌دانستند. هرچند درست است که دولت یازدهم میراث‌خوار دولتی بود که اقتصاد ایران را به ورطه ورشکستگی کشانده و فشار تحریم‌های ناشی از قطعنامه‌های علیه دولت دهم در دوسال اول این دولت بیشتر حس شد اما این حواله دادن به گذشته سرانجام باعث شد رئیسی پیشنهاد دهد که روحانی با احمدی‌نژاد مناظره کرده و یک با برای همیشه این پرونده را ببندد. هرچند روحانی هم هوشمندانه جواب داد که حاضر است با خود رئیسی مناظره کند چرا که بسیاری از دولتمردان سابق در ستاد رئیسی فعال بودند.

به هر حال پس از آن‌که بیشتر برنامه‌های زنده تلویزیونی کاندیداها به اتمام رسید در چند روز باقی مانده به انتخابات قالیباف به نفع رئیسی کناره گیری کرد تا اصولگرایان بعد از سال‌ها طعم وحدت را بچشند. هرچند میرسلیم زیر بار ائتلاف نرفت و همچنان به تک‌روی خود ادامه داد. درسوی دیگر هم جهانگیری که ازابتدا از او به عنوان کاندیدای پوششی نام برده می شد به نفع روحانی کنار رفت تا عملا انتخابات به عرصه رقابت بین رئیسی و روحانی تبدیل شود.

میتینگ‌های سیاسی هر دو طرف به خصوص در چند روز پایانی، انتخابات را به اوج هیجان رساند. از حضور پرشمار هواداران رئیسی در میدان نقش جهان اصفهان، مصلی تهران و میدان شهدای مشهد گرفته تا اجتماع چندین هزار نفری طرفداران روحانی در استادیوم ۱۲ هزارنفری آزادی تهران، ورزشگاه تختی اهواز و ورزشگاه تختی مشهد. در این میان باز هم برخی بی‌اخلاقی‌ها از سوی بعضی از کاندیداها دیده شد. از پر شدن دریاچه ارومیه که تنها به بارش نذورات ربط داده شد تا تخریب رقیب به بهانه نداشتن هیچ سابقه اجرایی. از اینکه یک قاضی به خاطر قاضی بودن مورد اتهام واقع شود تا اینکه زحمات چهارساله یک دولت به کلی نادیده گرفته شود.

بعضی از اطرافیان کاندیداها حتی به تکیه کلام دینی رئیس‌جمهور _علی برکت الله_ که در مواقع موفقیت بر زبان می‌راند هم رحم نکردند و در فضای مجازی و پلاکاردهای خود با تکرارش به انحای مختلف آن را مورد تمسخر قرار دادند. با وجود همه تبلیغات و قول و شعارها بالاخره امروز (شنبه ۳۰ ادیبهشت) نتایج انتخابات اعلام و حسن روحانی رئیس‌جمهور شد.

روحانی تلاش کرد در این مدت از کارنامه‌اش دفاع کند و از برنامه‌های دولت آینده‌اش بگوید. او که قول تورم تک‌رقمی را در دولت قبل خود محقق کرده بود این بار قول رشد اقتصادی و اشتغال ۹۵۰ هزار نفری را داد. روحانی که توانسته بود با برجام تحریم‌های هسته‌ای را بردارد این بار قول برداشتن سایر تحریم‌ها را داد. او که در دولتش آزادی‌های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی را بسط داده بود این بار از آزادی‌های بیشتر سخن گفت. روحانی تلاش کرد مردم ایران را تکریم کند و هیچ‌گاه آن‌ها را بدبخت خطاب نکرد. شاید رقبای روحانی به نداشتن سابقه مدیریت اجرایی، نداشتن برنامه مدونی که رای‌دهندگان را قانع کند، لحن صحبت خود با مردم و وعده‌های خیال‌پردازانه باختند.

با وجود همه اتفاقات همانطور که رئیس‌جمهور بعد از انداختن رای خود به صندوق تاکید کرد: هر کسی که با رای مردم انتخاب شود،‌ همه در این چهار سال باید به او کمک کنیم تا این بار سنگین مسئولیت را به مقصد برسانیم و همچنین بخاطر اشتغال فرزندان، تولید ملی، افزایش صادرات غیرنفتی و تاثیرگذاری‌مان در سطح جهان و اعتلای فرهنگ و نشاط مردم و نیز وحدت کشور باید ‌به او کمک کنیم.

روحانی همچنین گفت: ان شاءالله تا پایان امروز (جمعه) رقابت‌های انتخاباتی پایان می‌پذیرد و فردا که روز وحدت، همدلی و نشاط است فراخواهد رسید و همه در کنار یکدیگر خواهیم بود. فردا همه یک هدف خواهیم داشت و آن سربلندی بیشتر ایران سربلندمان است.

حالا دیگر انتخابات تمام شده و حسن روحانی چهار سال دیگر نه فقط رئیس‌جمهور  آن‌ها که به او رای داده‌اند، بلکه رئیس‌جمهور بیش از ۸۰ میلیون ایرانی خواهد بود. تمامی رقبا هم از امروز می‌توانند اگر برنامه‌ای برای کمک به دولت دارند در اختیار رئیس‌جمهور قرار دهند تا بتواند در چهار سال آینده مسیر توسعه و پیشرفت ایران اسلامی را هموار کند. دیگر زمان چوب لای چرخ گذاشتن و رجز خواندن نیست. باید علاوه بر مطالبه قول‌هایی که در انتخابات از سوی روحانی مطرح شده همه به او کمک کنند که پیشرفت اقتصادی حاصل، خروج از رکود میسر، آزادی بیشتر و کرامت ایرانیان حاصل شود تا آینده‌ای بهتر برای فرزندان ایران رقم بخورد. علی برکت الله.

خبرنگار سیاسی ایسنا: آرین افخمی

اخبار مرتبط

نظرات

سرمقاله

احسان محمدی؛

ژست پرطرفدار این روزها؛ روحانی رای من رو پس بده!

این روزها موجی شکل گرفته که برخی از چهره ها با انتشار عکس هایی نادم و سرخورده می گویند که از رای به «روحانی» در انتخابات ریاست جمهوری پشیمان هستند. به دلایل متعدد از این اتفاق خوشحال هستم. 1-  در جریان کارزار انتخابات از حسن روحانی دفاع کردم. تنها دستاورد شخصی ام یک شیرکاکائو و کیک یزدی بود. به همراه تعدادی از فعالان رسانه ای به یک همایش دعوت شدم و بعد از چند دقیقه که احساس کردم به آن فضا تعلق ندارم و به روحانی در طمع و آرزوی پُست و صندلی و موقعیت فردی رای نداده ام، بدون اینکه موز بردارم! بیرون آمدم. این را خط اول نوشتم چون می دانم کسانی خیز برداشته اند که بگویند آره آقا! به شما رسیدن که این حرفا رو می زنید! شما نگید کی بگه! 2- هیچوقت اعتقاد نداشتم که روحانی سوپرمن است و اگر رئیس جمهور شود مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت و کلا" کشور گلستان می شود! در همان روزهای پرشور و رقابت تنگاتنگ بارها نوشتم: «چشم معجزه از او ندارم و احساس نمی کنم که با یک رای به او از این پس دست هایم را توی جیبم فرو می برم و طلبکار می ایستم تا او همه مشکلات کشور را حل کند». هیچکس به تنهایی قادر به حل مشکلات این کشور نیست. چون برای ایجاد مشکلات گروه ها، چهره ها و افراد مختلفی زحمت می کشند! 3- سیاست علم بازی با کارت های «موجود» است نه «مطلوب». ما در ظرف «زمان» تصمیم گرفتیم به حسن روحانی رای بدهیم و به باورمان از میان گزینه های موجود در آن رقابت سیاستمدار عملگراتری بود. دستکم برای تصمیم خودمان احترام قائل شویم و اینقدر زود عرق مان سرد نشود و توبه نامه منتشر نکنیم! 4 - وفاداری همیشه از غر زدن و ناامیدشدن کار دشوارتری است. کار دشوار را انجام بدهیم و فراموش نکنیم به عنوان یک شهروند فقط "رای دادن" کافی نیست. خود ما از روز پیروزی روحانی تا چه اندازه شهروند بهتری بوده ایم؟ قانون را رعایت کرده ایم؟ مالیات مان را درست پرداخت کرده ایم؟ بهتر رانندگی کرده ایم؟ ... چرا وقتی خودمان بهتر نمی شویم انتظار داریم بقیه درست رفتار کنند و به همه قول هایشان وفادار بمانند؟ 5-  من هم به عملکرد روحانی نقدهای جدی دارم. بارها هم نوشته ام که ادامه این روند نه فقط خسارت به او و دولتش که به تلاطم انداختن حاکمیت است. او با علم به دشواری ها پا به این عرصه گذاشت و دستکم انتظار می رود وقتی نمی تواند کاری انجام بدهد دلایل «نمی توانند» یا نام آنها که «نمی گذارند» را روشن و صریح به مردمی که به او اعتماد کردند بگوید. 6 - ما مردمی به شدت مستعد «ناامید» شدن هستیم. به جای تلاش برای یافتن نشانه های «امید» تشنه بازنشر خبرهای بد هستیم. انگار از بد کردن حال هم انرژی می گیریم. انگار وقتی زهری توی وجودمان است باید مثل ویروس سرماخوردگی به کس دیگری منتقلش کنیم شاید حالمان بهتر ...

تازه ترین اخبار