رفتن به بالا

سیاسی ، اجتماعی ، فرهنگی

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • جمعه ۲۴ آذر ۱۳۹۶
  • الجمعة ۲۶ ربيع أول ۱۴۳۹
  • 2017 Friday 15 December
تهران لطیف
٧(°C)
وزش باد ۵(mph)
فشار ٢۶.١٠(in)
محدوده دید ۶.٠(mi)
اشعه فرابنفش 0-Low
رطوبت ٢۶.١٠(in)
  • سه شنبه ۲۳ خرداد ۱۳۹۶ - ۱۳:۳۷
  • کد خبر : 35649
  • مشاهده : 134 بازدید
  • پیشخوان
  • چاپ خبر : آیا لاریجانی، انصاری و کواکبیان هنوز موافق تشکیل وزارت ورزش و جوانان هستند؟/چرخش صد و هشتاد درجه ای/آیا مشکل از احمدی نژاد بود؟!

از آنجا که تشکیل سه وزارتخانه فوق در دولت دهم و مجلس هشتم، به تصویب رسید، بازخوانی دیدگاه موافقان تشکیل این وزارتخانه‌ها مهم به نظر می‌رسد.

به گزارش حامی خبر؛ حسینعلی امیری معاون پارلمانی دولت یازدهم، از تهیه سه لایحه در دولت برای تفکیک سه وزارتخانه راه و شهرسازی، صنعت، معدن و تجارت و ورزش و جوانان خبر داده و گفته است:‌  بر اساس این لوایح   وزارت راه و شهرسازی به دو وزارتخانه راه و ترابری و مسکن و شهرسازی؛ همچنین وزارتخانه صنعت، ‌معدن و تجارت به دو وزارتخانه صنعت، معدن و بازرگانی و وزارت ورزش و جوانان نیز به وزارتخانه ورزش و سازمان ملی جوانان تفکیک و تبدیل می‌شوند.

از آنجا که تشکیل سه وزارتخانه فوق در دولت دهم و مجلس هشتم، به تصویب رسید، بازخوانی دیدگاه موافقان تشکیل این وزارتخانه‌ها مهم است.

البته در بین سه وزارتخانه راه و شهرسازی، صنعت، معدن و تجارت و ورزش و جوانان، ماجرای وزارت ورزش و جوانان کاملا متفاوت است. چون این وزارتخانه در قالب طرح و با پیشنهاد نمایندگان مجلس هشتم و با وجود مخالفت دولت دهم به قانون تصویب شد.

ضمن آن که تشکیل وزارت ورزش و جوانان، اولین گام عملی در زمینه اجرای حکم قانون برنامه پنجم در کوچک‌سازی دولت بود. دولت دهم چند ماه بعد از طرح مجلس هشتم برای تشکیل وزارت ورزش و جوانان اقدام به ارائه لوایح برای ادغام چند وزارتخانه اقتصادی کرد.

با این حال در دی‌ماه سال ۱۳۸۹ که مجلس هشتم طرح تشکیل وزارت ورزش و جوانان را مطرح کرد، دولت دهم به شدت با آن مخالف بود اما با اصرار نمایندگان منتقد دولت از جمله مصطفی کواکبیان (نماینده فعلی مجلس دهم) و علی‌اکبر اولیاء (معاون فعلی سازمان امور اداری و استخدامی) و حمایت علی لاریجانی این طرح به قانون تبدیل شد.

اما رئیس دولت دهم که با این طرح مخالف بود، در ابلاغ این قانون استنکاف ورزید و با تاخیر چند ماهه وزیر ورزش و جوانان را به مجلس معرفی کرد که بااخطار رسمی علی لاریجانی رئیس مجلس هم مواجه شد.

اتفاقا یکی از محورهای سوالات علی مطهری از احمدی‌نژاد در مجلس هشتم، همین مخالفت احمدی‌نژاد با تشکیل وزارت ورزش و جوانان بود.

امضاکنندگان طرح:

از امضاکنندگان طرح تشکیل وزارت ورزش و جوانان در مجلس هشتم می‌توان به افراد زیر اشاره کرد:‌

حسین امیری خامکانی  (عضو فعلی فراکسیون اصلاح‌طلبان مجلس دهم)

جمشید انصاری (رئیس فعلی سازمان امور اداری و استخدامی در دولت یازدهم)

مهرداد بائوج لاهوتی  (نماینده حامی دولت یازدهم در مجلس دهم)

 علی اصغر یوسف نژاد (عضو فعلی فراکسیون اصلاح‌طلبان مجلس دهم)

* بازخوانی دیدگاه موافقان تشکیل وزارت ورزش و جوانان

علی لاریجانی:‌ من فکر می کنم تشکیل وزارت ورزش و جوانان نه تنها سطح ورزش را کاهش نمی دهد بلکه باعث ارتقای آن نیز می شود.

لاریجانی (جای دیگر) : خوب در این کار صرفه جویی هم هست. حالا دو تا تابلو را عوض می کنند، وقتی شما واحدهای آن را در استانها ادغام می کنید ظاهراً صرفه جویی هم می شود.

(منبع: مشروح مذاکرات مجلس ۸ دی ۱۳۸۹)

علی اکبر اولیاء: مشخصاً در این طرح طراحان دو تا نکته را دنبال می کنند؛ بحث گسترش تشکیلات است و بحث اینکه اولاً کسی که در رأس این مجموعه قرار می گیرد در مقابل مجلس پاسخگو باشد، مواردی که پیش می آید، مشکلاتی که هست. الان سازماندهی که وجود دارد به این شکل است که کوچکترین مسأله ای که در یک شهرستان یا بخش یا روستای دورافتاده که اتفاق می افتد، با ریاست جمهوری مرتبط می شود یعنی اگر در کار مسؤول اداره تربیت بدنی فلان شهرستانی اشکال وجود داشته باشد باید به آقای رئیس جمهور تذکر داد یا نهایتاً جمع بشویم و به شکل غیرممکنی از رئیس جمهور سؤال بشود، در حالی که در مورد وزارتخانه ها این اتفاق نمی افتد.

بحث تربیت بدنی هم بحثی است مثل سایر وزارتخانه ها، مثل فرهنگ و ارشاد، حتی مثل اداره کل اطلاعات که امور آن زیر نظر مجلس است و نمایندگان مجلس بر فعالیتهای این دستگاهها نظارت می کنند.

بنابراین یکی اینکه فعالیتهای این دستگاه زیر نظر مجلس باشد و مجلس بتواند مشکلاتی که دارد مطرح کند و آنها در مقابل مجلس پاسخگو باشند و مسأله مهم دیگر هم این است که مسؤول این تشکیلات از مجلس رأی اعتماد بگیرد. قطعاً این امر به قوت این مجموعه کمک می کند. یعنی شخصی که مسؤول این تشکیلات می شود، کسی است که اولاً رئیس جمهور محترم باید با توجه به فضای مجلس و انتظاراتی که مجلس دارد آن فرد را پیشنهاد کند و نهایتاً هم مجلس رأی اعتماد بدهد.

اینها قطعاً در جهت تقویت و قوت کار این مجموعه های جدید خواهد بود و کمک خواهد کرد که بتواند فعالیتشان را بهتر انجام بدهند.

(منبع: مشروح مذاکرات مجلس ۸ دی ۱۳۸۹)

مصطفی کواکبیان: بنده به پنج دلیل موافق این طرح هستم. اولاً استدلالی که مخالفان فرمودند عموماً استدلال شکلی به این طرح گرفته، هیچ کس استدلال محتوایی ارائه نفرمودند…

مسأله دوم، اقتدار مجلس است. اگر مجلس در رأس امور است (که هست) فقط با پاسخگو کردن نهادهای مرتبط واقعاً ما می توانیم اقتدارمان را نشان بدهیم. خدایی بنده در استان خودمان هر نهادی که وزارتخانه است کمترین مشکل را دارم ولی هر نهادی که زیر نظر رئیس جمهور به عنوان معاونت است اصلاً معاون وقت نمی دهد که شما با او صحبت کنید چه برسد که بروید مشکلات مردم را برای آنها مطرح کنید.

لذا من معتقدم برای این که واقعاً شما نمایندگان محترم اقتدار خودتان را در بحث نظارت و پاسخگو کردن و در بحث این که شما بتوانید واقعاً مشکلات مردم را به اینها بگویید، نشان بدهید، تنها راه آن این است که ما وزارتی داشته باشیم…

نکته سوم… طبیعتاً اگر ما بخواهیم واقعاً نظارت دقیق تری داشته باشیم با وزارت ورزش بهتر می توانیم چون کسانی هستند که وزیر هستند و باید هر روز به کمیسیون ها تشریف بیاورند و بحثها را در داخل نمایندگان حل و فصل کنند نه این که معاون رئیس جمهور اصلاً شأن خودش را بالاتر از این بداند که با کسی تماس بگیرد و واقعاً خاصه خرجی هایی که شده و بنده الان مجاز نیستم عرض کنم والا خدمتتان می گفتم که چه مسایلی را ما در تحقیق و تفحص داشتیم که ان شاءالله در گزارش خواهید دید. ما با ایجاد وزارتخانه قطعاً بسیار جلوی این مسایل را خواهیم گرفت.

مسأله بعد، بحث کوچک کردن دولت است. بر خلاف این که بعضی از دوستان می گویند که ما داریم تشکیلات اضافه می کنیم، نه، اتفاقاً تشکیلات دارد کم می شود…

لذا این طرح یکی از طرح های بسیار خوب مجلس هشتم می تواند باشد که واقعاً جزو باقیات الصالحات نمایندگان حساب بشود و از اثربخشی بسیار زیاد و کارآمدی بسیار جدی برخوردار باشد.

من معقتدم اگر وزارتخانه بشود همه چیز شفاف، واضح و کاملاً تحت نظارت مجلس است.

(منبع: مشروح مذاکرات مجلس ۸ دی ۱۳۸۹)

باید دید آیا این افراد، از دیدگان کارشناسی ۷ سال قبل خود در تشکیل وزارت ورزش و جوانان دفاع می‌کنند یا با تغییر دولت، دیدگاه آنان هم تغییر کرده است.

اخبار مرتبط

نظرات

سرمقاله

احسان محمدی؛

ژست پرطرفدار این روزها؛ روحانی رای من رو پس بده!

این روزها موجی شکل گرفته که برخی از چهره ها با انتشار عکس هایی نادم و سرخورده می گویند که از رای به «روحانی» در انتخابات ریاست جمهوری پشیمان هستند. به دلایل متعدد از این اتفاق خوشحال هستم. 1-  در جریان کارزار انتخابات از حسن روحانی دفاع کردم. تنها دستاورد شخصی ام یک شیرکاکائو و کیک یزدی بود. به همراه تعدادی از فعالان رسانه ای به یک همایش دعوت شدم و بعد از چند دقیقه که احساس کردم به آن فضا تعلق ندارم و به روحانی در طمع و آرزوی پُست و صندلی و موقعیت فردی رای نداده ام، بدون اینکه موز بردارم! بیرون آمدم. این را خط اول نوشتم چون می دانم کسانی خیز برداشته اند که بگویند آره آقا! به شما رسیدن که این حرفا رو می زنید! شما نگید کی بگه! 2- هیچوقت اعتقاد نداشتم که روحانی سوپرمن است و اگر رئیس جمهور شود مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت و کلا" کشور گلستان می شود! در همان روزهای پرشور و رقابت تنگاتنگ بارها نوشتم: «چشم معجزه از او ندارم و احساس نمی کنم که با یک رای به او از این پس دست هایم را توی جیبم فرو می برم و طلبکار می ایستم تا او همه مشکلات کشور را حل کند». هیچکس به تنهایی قادر به حل مشکلات این کشور نیست. چون برای ایجاد مشکلات گروه ها، چهره ها و افراد مختلفی زحمت می کشند! 3- سیاست علم بازی با کارت های «موجود» است نه «مطلوب». ما در ظرف «زمان» تصمیم گرفتیم به حسن روحانی رای بدهیم و به باورمان از میان گزینه های موجود در آن رقابت سیاستمدار عملگراتری بود. دستکم برای تصمیم خودمان احترام قائل شویم و اینقدر زود عرق مان سرد نشود و توبه نامه منتشر نکنیم! 4 - وفاداری همیشه از غر زدن و ناامیدشدن کار دشوارتری است. کار دشوار را انجام بدهیم و فراموش نکنیم به عنوان یک شهروند فقط "رای دادن" کافی نیست. خود ما از روز پیروزی روحانی تا چه اندازه شهروند بهتری بوده ایم؟ قانون را رعایت کرده ایم؟ مالیات مان را درست پرداخت کرده ایم؟ بهتر رانندگی کرده ایم؟ ... چرا وقتی خودمان بهتر نمی شویم انتظار داریم بقیه درست رفتار کنند و به همه قول هایشان وفادار بمانند؟ 5-  من هم به عملکرد روحانی نقدهای جدی دارم. بارها هم نوشته ام که ادامه این روند نه فقط خسارت به او و دولتش که به تلاطم انداختن حاکمیت است. او با علم به دشواری ها پا به این عرصه گذاشت و دستکم انتظار می رود وقتی نمی تواند کاری انجام بدهد دلایل «نمی توانند» یا نام آنها که «نمی گذارند» را روشن و صریح به مردمی که به او اعتماد کردند بگوید. 6 - ما مردمی به شدت مستعد «ناامید» شدن هستیم. به جای تلاش برای یافتن نشانه های «امید» تشنه بازنشر خبرهای بد هستیم. انگار از بد کردن حال هم انرژی می گیریم. انگار وقتی زهری توی وجودمان است باید مثل ویروس سرماخوردگی به کس دیگری منتقلش کنیم شاید حالمان بهتر ...

تازه ترین اخبار