رفتن به بالا

سیاسی ، اجتماعی ، فرهنگی

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • یکشنبه ۲ اردیبهشت ۱۳۹۷
  • الأحد ۶ شعبان ۱۴۳۹
  • 2018 Sunday 22 April
تهران Mostly Cloudy
٢٠(°C)
وزش باد ٧(mph)
فشار ٢۵.٩۵(in)
محدوده دید ۴.٠(mi)
اشعه فرابنفش 5-Moderate
رطوبت ٢۵.٩۵(in)

در ایران باشد یا افغانستان، درجاده‌های چین باشد یا در مسیر ترکیه و آلمان، کامیون‌های پاکستانی از دور شناخته می‌شوند زیرا «هنر کامیون‌آرایی پاکستان» یک برند جهانی است. «نقاشی کامیون»، شکل محبوبی از هنر‌های بومی در پاکستان و برخی از کشورهای جنوب آسیا همچون افغانستان و هند است. این هنر شامل الگوهای خاصی از ترکیب […]

در ایران باشد یا افغانستان، درجاده‌های چین باشد یا در مسیر ترکیه و آلمان، کامیون‌های پاکستانی از دور شناخته می‌شوند زیرا «هنر کامیون‌آرایی پاکستان» یک برند جهانی است.

«نقاشی کامیون»، شکل محبوبی از هنر‌های بومی در پاکستان و برخی از کشورهای جنوب آسیا همچون افغانستان و هند است. این هنر شامل الگوهای خاصی از ترکیب نقاشی و خوشنویسی روی کامیون است.

صاحبان بسیاری از کامیون‌ها و اتوبوس‌ها با صرف هزاران دلار تغییرات هنری گسترده‌ای را روی خودروی خود اعمال می‌کنند. این تغییرات در قالب نقاشی، آینه کاری، خوشنویسی و تزئین به گونه‌ای التیام بخشِ روح رانندگان حین دوری از خانه و خانواده است.

شهر کراچی پاکستان بزرگترین مرکز تزئین و نقاشی کامیون و اتوبوس است. این تزئینات از بدنه خودرو گرفته تا رینگ‌های چرخ و حتی درب خودرو را در بر می‌گیرد؛ این هنر اما نزد هر کسی نیست. در اینجا هنرمندانی مشغول به این کار هستند که سالهاست نسل به نسل مسیر حرکت قلم و رنگ و نقش آن را از نیاکان خود به ارث برده‌اند.

آماده کردن یک کامیون که به خوبی طراحی شده باشد کار دو ماه یک تیم ۱۳ نفره از این هنرمندان است و طبیعتا میلیون‌ها تومان هزینه در برخواهد داشت. بسیاری از جهانگردان که به پاکستان سفر می‌کنند به کارگاه‌های نقاشی کامیون مراجعه کرده و ساعت‌ها به این هنر بی‌بدیل خیره می‌شوند.

کار آهسته پیش می‌رود ولی استادکاران پاکستان با مداومت و حوصله فراوان تمام بدنه کامیون را به هنر خود می‌آرایند. تصاویری از گل و بوته و درخت و خانه و کوه و خورشید و رود و دریا و هرچیز دیگری که بتوان تصور کرد با حوصله فراوان بر بوم آهنی نقش می‌بندد.

پیش از اینکه کامیونی باشد مردم پاکستان این هنر را روی گاری‌ها و درشکه‌ها انجام می‌دادند و این یک هنر دارای قدمت چند صد ساله است. یکی از راه‌هایی که کامیون‌دارها، کامیون‌های قدیمی خود را تا مدت‌ها نو و تازه نشان دهند این است که روی آن هنر کامیون‌آرایی پیاده شود.

چندی پیش کشیدن تصویر«جاستین ترودو» نخست‌وزیر کانادا روی یک کامیون پاکستانی مورد توجه رسانه‌های این کشور قرار گرفت و سبب خرسندی و رضایت نخست‌وزیر این کشور شد و آن را برای خود افتخار دانست. مردم پاکستان از طریق نشر این هنر می توانند علاقه خود به صلح صفا و آرامش را نیز به گوش جهانیان برسانند.

نقاشی کامیونی در پاکستان
نقاشی کامیونی در پاکستان
نقاشی کامیونی در پاکستان
نقاشی کامیونی در پاکستان
نقاشی کامیونی در پاکستان
نقاشی کامیونی در پاکستان
نقاشی کامیونی در پاکستان
نقاشی کامیونی در پاکستان
نقاشی کامیونی در پاکستان
نقاشی کامیونی در پاکستان
نقاشی کامیونی در پاکستان
نقاشی کامیونی در پاکستان
نقاشی کامیونی در پاکستان
نقاشی کامیونی در پاکستان
نقاشی کامیونی در پاکستان
نقاشی کامیونی در پاکستان
نقاشی کامیونی در پاکستان
نقاشی کامیونی در پاکستان

اخبار مرتبط

نظرات

سرمقاله

مصطفی داننده؛

دلار با ما چه کرد؛ ما با دلار چه کردیم؟

دیروز در حالی که دلار در حال صعود به بالاترین قله‌های خود بود، عکسی از نشریه جبهه به مدیریت مسعود ده‌نمکی منتشر شد که در تیتر اصلی آن به رسیدن دلار آمریکا به هزار تومان واکنش نشان داده شده بود. در سال 78 خورشیدی، دلار به هزارتومان رسیده بود. در آن روزها مردم دقیقا همین استرس و نگرانی که این روزها ما با آن مواجه شدیم، دست و پنجه نرم می‌کردند. این دست و پنجه نرم کردن با دلار برای ما عادی شده است. در اواخر دهه 80 دلار ناگهان دو برابر شد. همه چیز گران و تقریبا زندگی مردم در ایران دگرگون شد. حالا هم در سال 96 دلار ناگهان بدون هماهنگی سر به آسمان سایید. تقریبا هر دولتی در ایران بعد از انقلاب بر سرکار آمد، مردم با افزایش قیمت دلار روبرو بودند. افزایش دلاری که به صورت مستقیم در زندگی مردم تاثیر گذاشت. مردم روز به روز ضعیف تر شدند و ارزش پول ایران به پایین ترین حد خود رسید. مردم ضعیف شدند اما به زندگی ادامه دادند. آنها یادگرفتند که دلار بالا می‌رود و زندگی ادامه دارد. آنها هم مانند مردم ژاپن که به زلزله عادت کرده‌اند، به بالا رفتن قیمت دلار عادت کرده‌اند. مردم عادت کرده‌اند اما نمی‌دانم چرا مسؤولان کشور هم به این بالا رفتن قیمت دلار عادت کرده‌اند. گویی آنها هم به این باور رسیده‌اند که در برهه‌ای از زمان و با توجه به سیاست‌های داخلی و خارجی قیمت دلار بالا می‌رود. سوالی جدی که در این میان مطرح می‌شود این است که چرا دولت، مجلس و نهادهای موازی این دو، فکری به حال دلار و افزایش آن نکرده‌اند؟ یکی از راهکارها که در دنیا تجربه شده است کاهش هزینه‌های دولت است. وقتی باید دولت بودجه‌ دستگاه‌های کم بازده اقتصادی را تامین کند و بعضا از دریافت مالیات از آنها نیز منع شده است، برای تامین ریال مورد نظر آنها یا باید اسکناس بدون پشتوانه چاپ کند یا از دلار تامین کند. به عبارت دیگر بودجه بخشی از این سازمان‌هایی که مدیران آن را در برنامه‌های مختلف تلویزیونی یا مراسم رسمی مشاهده می‌کنیم که در حال شعار دادن، افتخار کردن و ادعاهای مختلف هستند از محل همین افزایش تورم تامین می‌شود. انتظار این بود که در تمام این سال‌ها مسؤولان مملکت برای دلار و ریال فکری می‌کردند و اجازه نمی‌دادند اینگونه با بالا و یا پایین رفتن یک ارز خارجی، زندگی ایرانی‌ها اینچنین دچار تغییرات ریز و درشت شود. قطعا یکی از وظایف حاکمان در هر سرزمینی، سامان دادن به زندگی مردم است و متاسفانه مسؤولان ایرانی نتوانستند در این زمینه موفق باشند. بالارفتن دلار در سال‌های مختلف و تاثیر آن بر زندگی مردم دقیقا نشان از این معنا دارد. مسؤولان باید توجه کنند مردم به بالا رفتن قیمت دلار عادت کرده‌اند اما این عادت با خستگی همراه است. آنها از شرایط بودجود آمده خسته شده‌اند و دیگر تحمل این همه سختی در زندگی را ندارند. آنها نمی‌توانند ببیند با بالا رفتن قیمت دلار اقلیتی به ثروت‌های قارونی برسند ...

تازه ترین اخبار