رفتن به بالا

سیاسی ، اجتماعی ، فرهنگی

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • یکشنبه ۵ فروردین ۱۳۹۸
  • الأحد ۱۷ رجب ۱۴۴۰
  • 2019 Sunday 24 March
اوقات شرعی

  • یکشنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۶ - ۱۵:۱۷
  • کد خبر : 44668
  • مشاهده : 166 بازدید
  • خبر مهم2
  • چاپ خبر : وصیتنامه هاشمی کجاست؟
مصطفی داننده؛

وصیتنامه هاشمی کجاست؟

در هفته‌ای که گذشت خانواده هاشمی در گفت‌وگو با یک روزنامه اعلام کردند همچنان از وصیت‌نامه پدرشان آیت‌الله هاشمی بی‌‌خبر هستند. آنها می‌گویند می‌دانند وصیت‌نامه‌ای هست اما نمی‌دانند کجاست. در دهه ۷۰ هاشمی وصیت نامه‌ای را به نگارش درآورده بود اما فرزندان بر این باور هستند با توجه به تحولاتی که در این سال‌ها اتفاق […]

در هفته‌ای که گذشت خانواده هاشمی در گفت‌وگو با یک روزنامه اعلام کردند همچنان از وصیت‌نامه پدرشان آیت‌الله هاشمی بی‌‌خبر هستند. آنها می‌گویند می‌دانند وصیت‌نامه‌ای هست اما نمی‌دانند کجاست.

در دهه ۷۰ هاشمی وصیت نامه‌ای را به نگارش درآورده بود اما فرزندان بر این باور هستند با توجه به تحولاتی که در این سال‌ها اتفاق افتاده او حتما وصیت نامه جدیدی را مکتوب کرده است.

بیایید قبل از ورود به بحث نظر فرزندان هاشمی و البته وکیل  او  در مورد وصیت نامه آیت‌الله  را با هم مرور کنیم:

محسن هاشمی: «ممکن است وصیتنامه دیگری هم باشد که هنوز آن را پیدا نکردیم.»

یاسر هاشمی: هنوز نتوانسته‌ایم وصیتنامه اصلی ایشان را که خبر داریم نوشته و در جایی گذاشته بود، پیدا کنیم.

فاطمه هاشمی: همان موقعی که پدرم فوت شدند، آقایان آمدند و هرچه بود و نبود را با خودشان برداشتند و بردند.

علیزاده طباطبایی: آقای هاشمی با هوشیاری‌ای که داشتند قطعاً توصیه‌هایی برای مردم داشته‌اند. اما من فکر می‌کنم وصیتنامه آقای هاشمی همان خطبه آخر نماز جمعه‌شان بود. آن، بهترین وصیتنامه بود.

سوالی که حول محور این بحث می‌خواهیم به آن بپردازیم این معناست که چرا هاشمی نمی‌تواند وصیت نامه نداشته باشد.

در فقه شیعه وصیت کردن واجب است. وصیت جز مسائل شرعی است که در قرآن نیز به آن اشاره شده است. آیات ۱۸۰ تا ۱۸۲ سوره بقره به این موضوع اختصاص دارد. بر همین اساس می‌توان گفت آیت‌الله هاشمی رفسنجانی به عنوان یک روحانی شیعه، قطعا طی سال‌های متمادی وصیت نامه‌هایی را به نگارش درآورده است و به موضوعات جدید و تحولاتی که ایجاد شده اشاره کرده است. منظور از تحولات دراینجا هم مسائل مالی است هم مسائل اجتماعی.

به نظر می‌رسد هاشمی به عنوان یکی از مهم‌ترین چهره‌های تاثیرگذار در تاریخ انقلاب، در وصیت نامه خود به مسائل اجتماعی و سیاسی اشاره کرده است.

هاشمی رفسنجانی از معدود سیاستمداران یا حتی افراد ایرانی است که به صورت روزانه خاطرات خود را ثبت کرده است. او به صورت مستمر از سال ۶۰ خاطرات خود را ثبت کرده و نوشته است. این خاطرات در قالب کتاب خاطرات تا هرساله منتشر شده است. آخرین کتاب منتشر شده مربوط به سال ۷۳ است. سالی که آیت‌الله به عنوان رییس جمهور در سپهر سیاست ایران حضور داشته است.

به نظر می‌رسد کسی که تمام اتفاقات و تصمیمات زندگی خود را ثبت کرده و انتشار داده است، نمی‌تواند وصیت‌نامه نداشته باشد. فردی با این ویژگی قطعا در مورد اموال و اجتماع خود مسائلی را مطرح و ثبت کرده است.

با توجه به این دو دلیل قفهی و اجتماعی می‌توان نتیجه گرفت که هاشمی رفسنجانی وصیت‌نامه دارد اما اینکه کجاست و دست چه کسی سپرده شده است باید منتظر زمان بود.

قطعا وصیت نامه هاشمی خواندنی و پر از نکات شنیدنی است.

اخبار مرتبط

نظرات

ســــــر مقـــــالـــــــــه

روزنامه ایران؛

تریبون رسمی و مسئولیت نقد

تردیدی نیست که جامعه ایران دچار مشکلات گوناگونی است. برخی از این مشکلات عام و فراگیر است، به‌طوری که کشورهای صنعتی و پیشرفته نیز درگیر آنها هستند، هرچند ابعاد درگیری با مشکلات در هر کشوری با کشور دیگر تفاوت دارد. برخی از مشکلات نیز خاص ایران یا کشورهای معدودی است. بنابراین هدف هیچکس نباید پوشاندن مشکلات و خطاها باشد. ولی آیا این امر بدان معناست که صبح تا شب خودمان را درگیر این مشکلات کنیم و امکان دیدن بخش‌های پر لیوان را از خود سلب کنیم؟ شاید از مخالفان انقلاب و کشور و براندازان انتظار این رفتار باشد که مثل مگس فقط روی زخم‌ها بنشینند و از آن ارتزاق کنند. این رفتار آنان غیر طبیعی نیست، ولی انتظار می‌رود که صاحبان تریبون‌های رسمی در عین حال که به مشکلات جامعه می‌پردازند و درست هم هست، البته مشروط بر اینکه منصفانه اظهار نمایند، ولی در عین حال باید نقاط مثبت و روشن جامعه را نیز فراموش نکنند و آنها را هم ببینند. مگر نه اینکه رهبر معظم انقلاب درباره انعکاس اقدامات مثبت بارها تأکید کرده‌اند، خوب چه کسی باید این وظیفه را انجام دهند؟ فقط که دولت نباید از اقدامات خود تعریف و تمجید کند. بلکه این وظیفه کسانی است که از تریبون‌های رسمی انتقاد می‌کنند، باید در کنار انتقادات، نقاط قوت و برجسته را نیز بیان کنند. تا تعبیر بدی از آن تریبون نشود. نمونه روشن آن خط آهن قزوین به رشت است که یکی دیگر از مراکز استان‌های کشور که از استان‌های مهم است را به شبکه ریلی کشور وصل کرده است. نه فقط این خط که در طول دوره این دولت، رکورد احداث خطوط ریلی شکسته شده و به میانگین سالانه ۵۰۰ کیلومتر رسیده است که رقم بسیار قابل توجهی است. مگر نه اینکه یکی از سیاست‌های کلان و ابلاغی رهبر معظم انقلاب در اقتصاد مقاومتی و برنامه ششم توسعه افزایش خطوط ریلی و بالا رفتن سهم راه‌آهن در حمل و نقل مسافر و بار است؟ و مگر نه اینکه این همه تصادفات جاده‌ای و مصرف سوخت بالا داریم و مگر نه اینکه در دولت‌های قبلی، بویژه در دولت اصول‌گرا، توجهی اندکی به این صنعت شد در حالی که بیشترین درآمدهای نفتی تاریخ ایران را داشتند، پس چرا باید مهم‌ترین مسأله تریبون رسمی نماز جمعه به گوشت نخوردن بخشی از مردم خلاصه شود؟ چرا افتتاح پروژه‌های بزرگ عسلویه یا موارد مشابه در این تریبون‌ها دیده نمی‌شود؟ فقط در سال گذشته و امسال مراکز استان‌های، همدان، کرمانشاه، آذربایجان غربی و گیلان به شبکه ریلی متصل شده‌اند. موضوعی که همواره برای مردم این استان‌ها در حد آرزوهای چند ده ساله تلقی می‌شد، اکنون محقق شده است. چرا تریبون نماز جمعه در این موارد ساکت است؟ مسأله فقط این نیست. اگر تاریخ این تریبون‌ها نشان می‌داد که آنان همواره بر نارسایی‌ها و انتقادات تأکید داشته‌اند و هیچ‌گاه نقاط مثبت و نیمه پر لیوان را ندیده‌اند، باز هم می‌پذیرفتیم، هرچند این کار نادرست است که از اموال عمومی استفاده شود و علیه یک بخش ...

جدیدترین خبرها