رفتن به بالا

سیاسی ، اجتماعی ، فرهنگی

تعداد اخبار امروز : 61 خبر


  • دوشنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۷
  • الإثنين ۱۰ ربيع أول ۱۴۴۰
  • 2018 Monday 19 November
تهران لطیف
١٠(°C)
وزش باد آرام
فشار ٢۶.١٣(in)
محدوده دید ۶.٠(mi)
اشعه فرابنفش 0-Low
رطوبت ٢۶.١٣(in)

پیشنهاد ازدواج از طرف فردی که به او علاقمند هستید بسیار رمانتیک خواهد بود، بخصوص برای یک خدمه پرواز زن در یک هوایپما. اما او آنطور که فکر می‌کرد آنقدر هم خوش شانس نبود تا مراسم پیشنهاد ازدواج آنطور که تصور می‌کرد به پایان برسد. جیائو پس از آنکه در هواپیما با پیشنهاد ازدواج از سوی نامزدش روبرو شد، یک هدیه عروسی ناخوشایند از طرف رئیسش او را در غم بزرگی فرو برد.

ماجرا از آنجا آغاز شد که یک خدمه پرواز ۲۶ ساله چینی با نام “جیائو” که با شرکت هواپیمایی شرق چین از ژیان به ییچوآن چین در پرواز بود در داخل هواپیما با پیشنهاد ازدواج نامزدش مواجه شد. این اتفاق جالب در تاریخ ۱۹ می‌امسال رخ داد. در این پرواز یک ساعت و نیمه نامزد این دختر در حالی که در مقابل او و سایر مسافران روی زمین زانو زده بود در حالی که در یک دست یک دسته گل زیبا و دست دیگر یه حلقه داشت از او درخواست ازدواج کرد. جیائو که صورتش غرق اشک شده بود به پیشنهاد ازدواج نامزدش جواب مثبت داد و از همه مسافران بابت حمایت از او تشکر کرد. اما این همه ماجرا نبود.

 

پایان تلخ خواستگاری از خدمه پرواز زن در آسمان+عکس

پس از این ماجرا این دختر توسط مافوق خود (رئیسش) احضار شد و در حالی که هنوز از پیشنهاد ازدواج نامزدش خوشحال بود به او اعلام شد بخاطر کوتاهی در انجام وظیفه و مسئولیت و به خطر انداختن جان سایر مسافران از کار اخراج شده است. این خبر بلافاصله در شبکه‌های اجتماعی چین منتشر شد. بسیاری از کاربران با دفاع از این دختر جوان ابراز داشتند مراسم پیشنهاد ازدواج او را بی خطر دانستند که در مدت زمان بسیار کوتاهی انجام شد. برخی کاربران دیگر نیز با تقبیح عمل نامزد جیائو گفتند او باید پس از فرود هواپیما روی زمین از این دختر خواستگاری می‌کرد. یکی از کاربران در کامنتی نوشت: ” اگر این مرد دوست داشت پیشنهاد ازدواجش را مانند آنچه در فیلم‌های سینمایی می‌بینیم انجام دهد باید آنقدر ثروتمند می‌بود که می‌توانست یک هواپیما را کرایه کند تا نامزد بیچاره اش از کار اخراج نشود.

باشگاه خبرنگاران

اخبار مرتبط

نظرات

سرمقاله

مسعود پیرهادی/رسالت؛

او خواهد آمد یا آمده است؟

وَ نُریدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَی الَّذینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الأرضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثینَ اراده ما بر این است که بر مستضعفان روی زمین منت بگذاریم و آنها را پیشوایان و وارثین زمین قرار دهیم، و حکومت آنها را در زمین پابرجا بسازیم. قلب مؤمنین به این امر، روشن و مطمئن است؛ چرا که قادر مطلق در آیه ای دیگر فرموده: «إنّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَیْئاً أَنْ یَقُولَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ» همانا فرمان اوست که هرگاه چیزی را اراده کند که باشد، پس آن چیز خواهد بود و محقق خواهد شد. ما نیز هرگاه شرایط را سخت و پیچیده دیدیم یا حداقل در نزدیکی ظهور، تردید کردیم باید به اراده خدا و توان تحقق آن، بیندیشیم تا دلمان قرص شود. مثال خداوند متعال برای این منت و نعمت سنگین، غلبه مستضعفین بر مستکبرین بوده و چه چیز بالاتر از اینکه موسی علی نبینا و آله و علیه السلام در آن شرایط اختناقی که فرعون ترتیب داده بود اینگونه طومار فرعون را بپیچد؟ جوی که موسی (علیه السلام) در آن پرورش یافت، جو علو و استیلای ظاهری فرعون و تفرقه میان مردم و استضعاف بنی اسرائیل بود؛ استضعافی که روز به روز شدیدتر می شد. خدا اراده کرد که همان مستضعفین پیشوا شوند تا دیگران به ایشان اقتدا کنند. شیخ طوسی گوید: عده ای از اصحاب ما چنین روایت کرده اند که این آیه در شأن مهدی موعود امام قائم علیه‌السلام نازل گردیده است که خداوند منت نهاده پس از استضعاف، ایشان را امام روی زمین گرداند و وارث چیزهایی بنماید که در دست ستمکاران بوده است. از آغاز امامت مهدی موعود تا به امروز، عالمیان، منتظر تحقق این اراده هستند اما نکته اینجاست که علاوه بر فاعلیت فاعل و اراده‌ اراده کننده که پیشتر گفتیم، قابلیت قابلین هم شرط است. اینکه کدام امت، اهلیت و شایستگی درک ظهور امام عصر را داشته باشند، مؤمنین را در اعصار گذشته در خوف و رجا نگه داشته است. ذکر چند نکته به بهانه آغاز امامت حضرت صاحب الزمان (عج) خالی از لطف نیست؛ اول اینکه مگر نه این است که من مات و لم یعرف امام زمانه مات میتة جاهلیه؟ حال کدامیک از ما می تواند ادعا کند که آنچنان که شایسته است به امام زمان معرفت پیدا کرده است؟ اگر کسی هست که حبذا و خرما و طوبی له و اگر نیست بشارت باد بر او مرگ جاهلی! نکته دوم که شاید برطرف کننده خطر نکته اول باشد این است که باید نوع نگاه به مسئله حضور و ظهور اصلاح شود. باید مثالی بزنم تا فرق دو نوع نگاه، مشخص شود. نگاه اول، اینگونه است که «او خواهد آمد» و قریب به اتفاق، این نگاه، جاری و ساری است. اما این نگاه، تبعات دارد و مهمترین آنها، آسوده خاطری است؛ چرا که منتظر می گوید، خب حالا که حضرت نیامدند، قرار است بیایند پس فرصت هست پس آهسته هم حرکت کنم قبل از او می رسم و نگرانی وجود ندارد، پس به آب ...

تازه ترین اخبار