رفتن به بالا

سیاسی ، اجتماعی ، فرهنگی

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • یکشنبه ۵ فروردین ۱۳۹۸
  • الأحد ۱۷ رجب ۱۴۴۰
  • 2019 Sunday 24 March
اوقات شرعی

  • چهارشنبه ۱۶ آبان ۱۳۹۷ - ۱۴:۰۰
  • کد خبر : 58909
  • مشاهده : 23 بازدید
  • خبر مهم1
  • چاپ خبر : آقای روحانی! ما هم بلدیم از بانک ها انتقاد کنیم

رییس جمهور روحانی در جمع مدیران ارشد وزارت اقتصاد تا می‌توانست به بانک‌ها تاخت. رییس جمهور در مورد بانک‌ها گفت:« بانک‌ها پایه پولی را بالا می‌برند؛ یعنی از یک طرف با یک دست به مردم خدمت می‌کنند، با یک دست دیگر فشار بر جامعه می‌آورند. بانک‌ها باید سالم‌سازی شوند. بانک‌های خصوصی که وضع‌شان خیلی بد […]

رییس جمهور روحانی در جمع مدیران ارشد وزارت اقتصاد تا می‌توانست به بانک‌ها تاخت. رییس جمهور در مورد بانک‌ها گفت:« بانک‌ها پایه پولی را بالا می‌برند؛ یعنی از یک طرف با یک دست به مردم خدمت می‌کنند، با یک دست دیگر فشار بر جامعه می‌آورند. بانک‌ها باید سالم‌سازی شوند. بانک‌های خصوصی که وضع‌شان خیلی بد است. بعضی از بانک‌های دولتی هم وضع‌شان خوب نیست. بانک باید از بنگاه‌داری خارج شود تا بتواند عادلانه رفتار کند. در تهران، اول، وسط و آخر خیابان، نبش خیابان و جای حساس شهر را شما پیدا نمی‌کنید که بانک‌ها نگرفته باشند. چرا؟ یک رقابت ناسالم بین بانک‌ها پیدا شده است.»

آقای رییس جمهور حرف‌های خوبی زدند اما همه این نقدها را ما هم می‌دانستیم حتی بیشتر از رییس دولت می‌توانیم در مورد بانک و بانکداری حرف بزنیم و اگر لب بگشاییم مثنوی هفتادمن می‌شود.

مشکل بانک‌ها را که ما نباید حل کنیم! سال‌هاست رویه بانک‌ها مشخص است و این وظیفه دولت و دستگاه‌های نظارتی است که بانک‌ها را مدیریت کنند.

سران محترم قوا! شما هم مثل ما می‌دانید که بانک‌ها مشکل دارند، خوب بسم‌الله، اصلاح نظام بانکی را آغاز کنید تا در مسیر درست قرار بگیرند و الا با حلوا حلوا گفتن که دهان شیرین نمی شود.

بعضی وقت‌ها شنیدن برخی حرف‌ها از مسؤولان کشور خنده دار است. مسؤولی از نهاد و سازمان‌های زیر دست خود انتقاد می‌کند بدون اینکه با آنها برخورد کند.

انتقاد کردن را به ما واگذار کنید؛ منظورم از ما یعنی جامعه است و اصلاح و عنداللزوم برخورد کردن را خود به عهده بگیرید. نمی‌شود ما هم انتقاد کنیم، شما هم انتقاد کنید و بعد هیچکس نباشد به این انتقادها رسیدگی کند، دورهمیِ انتقاد که نیست!

به نظر می‌رسد برخی از مسؤولان کشور، راه را پیدا کرده‌اند و برای فرار از به عهده گرفتن مسؤولیت خود در قامت نقد قرار می‌گیرند که انگشت اتهام به سمت آنها گرفته نشود.

در مورد همین بانک‌ها تمام مسؤولان در تمام قوا و نهادها مقصر هستند و نمی‌توانند با قرار گرفتن در جایگاه اپوزیسیون، از زیر بار کم‌کاری خود فرار کنند.

این حرف‌های خوب زده شده است اما کی اجرایی خواهد شد، خدا می‌داند. آیا بهتر نبود به طور مثال دیروز رییس جمهور در سخنان خود می‌گفت ما با اتخاذ سیاستی توانستیم مشکلات بانک‌ها را حل کنیم. ما توانستیم در این ۵ سال گذشته سیستم بانکداری کشور را حل کنیم.

این همه سال می‌گذرد و آش همان آش است و کاسه همان کاسه. همه حرف‌ها تبلیغاتی است. این دولت آن دولت ندارد. آنقدر تن به حرف‌ها داده‌ایم که مسؤولان فکر می‌کنند مشکلات کشور با سخنرانی حل می‌شود.

به خاطر همین عادت غلط است که می‌بینیم مشکلات ریز و درشت از در و دیوار مملکت بالا می‌رود و یک قلدر در ینگه دنیا می‌تواند با یک امضا، اقتصاد کشور را دچار بحران کند.

مسؤولان فکر می‌کنند “هستند؛ چون حرف می‌زنند” اما “دو صد گفته چون نیم کردار نیست”.

اخبار مرتبط

نظرات

ســــــر مقـــــالـــــــــه

روزنامه ایران؛

تریبون رسمی و مسئولیت نقد

تردیدی نیست که جامعه ایران دچار مشکلات گوناگونی است. برخی از این مشکلات عام و فراگیر است، به‌طوری که کشورهای صنعتی و پیشرفته نیز درگیر آنها هستند، هرچند ابعاد درگیری با مشکلات در هر کشوری با کشور دیگر تفاوت دارد. برخی از مشکلات نیز خاص ایران یا کشورهای معدودی است. بنابراین هدف هیچکس نباید پوشاندن مشکلات و خطاها باشد. ولی آیا این امر بدان معناست که صبح تا شب خودمان را درگیر این مشکلات کنیم و امکان دیدن بخش‌های پر لیوان را از خود سلب کنیم؟ شاید از مخالفان انقلاب و کشور و براندازان انتظار این رفتار باشد که مثل مگس فقط روی زخم‌ها بنشینند و از آن ارتزاق کنند. این رفتار آنان غیر طبیعی نیست، ولی انتظار می‌رود که صاحبان تریبون‌های رسمی در عین حال که به مشکلات جامعه می‌پردازند و درست هم هست، البته مشروط بر اینکه منصفانه اظهار نمایند، ولی در عین حال باید نقاط مثبت و روشن جامعه را نیز فراموش نکنند و آنها را هم ببینند. مگر نه اینکه رهبر معظم انقلاب درباره انعکاس اقدامات مثبت بارها تأکید کرده‌اند، خوب چه کسی باید این وظیفه را انجام دهند؟ فقط که دولت نباید از اقدامات خود تعریف و تمجید کند. بلکه این وظیفه کسانی است که از تریبون‌های رسمی انتقاد می‌کنند، باید در کنار انتقادات، نقاط قوت و برجسته را نیز بیان کنند. تا تعبیر بدی از آن تریبون نشود. نمونه روشن آن خط آهن قزوین به رشت است که یکی دیگر از مراکز استان‌های کشور که از استان‌های مهم است را به شبکه ریلی کشور وصل کرده است. نه فقط این خط که در طول دوره این دولت، رکورد احداث خطوط ریلی شکسته شده و به میانگین سالانه ۵۰۰ کیلومتر رسیده است که رقم بسیار قابل توجهی است. مگر نه اینکه یکی از سیاست‌های کلان و ابلاغی رهبر معظم انقلاب در اقتصاد مقاومتی و برنامه ششم توسعه افزایش خطوط ریلی و بالا رفتن سهم راه‌آهن در حمل و نقل مسافر و بار است؟ و مگر نه اینکه این همه تصادفات جاده‌ای و مصرف سوخت بالا داریم و مگر نه اینکه در دولت‌های قبلی، بویژه در دولت اصول‌گرا، توجهی اندکی به این صنعت شد در حالی که بیشترین درآمدهای نفتی تاریخ ایران را داشتند، پس چرا باید مهم‌ترین مسأله تریبون رسمی نماز جمعه به گوشت نخوردن بخشی از مردم خلاصه شود؟ چرا افتتاح پروژه‌های بزرگ عسلویه یا موارد مشابه در این تریبون‌ها دیده نمی‌شود؟ فقط در سال گذشته و امسال مراکز استان‌های، همدان، کرمانشاه، آذربایجان غربی و گیلان به شبکه ریلی متصل شده‌اند. موضوعی که همواره برای مردم این استان‌ها در حد آرزوهای چند ده ساله تلقی می‌شد، اکنون محقق شده است. چرا تریبون نماز جمعه در این موارد ساکت است؟ مسأله فقط این نیست. اگر تاریخ این تریبون‌ها نشان می‌داد که آنان همواره بر نارسایی‌ها و انتقادات تأکید داشته‌اند و هیچ‌گاه نقاط مثبت و نیمه پر لیوان را ندیده‌اند، باز هم می‌پذیرفتیم، هرچند این کار نادرست است که از اموال عمومی استفاده شود و علیه یک بخش ...

جدیدترین خبرها