رفتن به بالا

سیاسی ، اجتماعی ، فرهنگی

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • یکشنبه ۲ اردیبهشت ۱۳۹۸
  • الأحد ۱۵ شعبان ۱۴۴۰
  • 2019 Sunday 21 April
اوقات شرعی

فرج‌الله حیدری از فیلمبرداران باسابقه سینما درگذشت.

به گزارش ایلنا، فرج‌الله حیدری که متولد سال ۱۳۳۵ در تهران بود بعد از ظهر امروز به دلیل ایست قلبی در سن ۶۲ سالگی درگذشت.

فرج‌الله حیدری فعالیت سینمایی خود را با فیلم کوچه مردها به‌عنوان دستیار فیلمبردار در سال ۱۳۴۹ آغاز کرد. همچنین «شانس، عشق، تصادف (۱۳۹۳)» آخرین کار وی در سینما بود.

وی همچنین کاندیدای تندیس زرین بهترین فیلم‌برداری برای فیلم عطش(جشن خانه سینما) در دوره هفتم و کاندیدای سیمرغ بلورین بهترین فیلم‌برداری برای فیلم قاعده بازی(جشنواره فیلم فجر) در دوره بیست و پنجم شده بود.

وی همچنین به عنوان مدیر فیلم‌برداری در فیلم‌های زیر حضور داشته است:

شانس، عشق، تصادف (۱۳۹۳)
زندگی خصوصی (۱۳۹۰)
نقطه بی بازگشت (۱۳۸۸)
کارناوال مرگ (۱۳۸۷)
زن‌ها فرشته‌اند (۱۳۸۶)
کلاغ پر (۱۳۸۶)
آکواریوم (۱۳۸۴)
بر باد رفته (۱۳۸۴)
زن زیادی (۱۳۸۳)
شکلات (۱۳۸۲)
عطش (۱۳۸۱)
بالای شهر پایین شهر (۱۳۸۰)
آواز قو (۱۳۷۹)
سام و نرگس (۱۳۷۹)
شور عشق (۱۳۷۹)
چشم عقاب (۱۳۷۷)
یاغی (۱۳۷۶)
فاتح (۱۳۷۴)
گارد ویژه (۱۳۷۴)
نیش (۱۳۷۳)
بدل (۱۳۷۲)
صلیب طلایی (۱۳۷۱)
پوتین (۱۳۷۰)
شتاب‌زده (۱۳۷۰)
شقایق (۱۳۷۰)
ناصرالدین شاه آکتور سینما (۱۳۷۰)
آخرین مهلت (۱۳۶۸)
مرگ پلنگ (۱۳۶۸)
طوبی (۱۳۶۷)
ترن (۱۳۶۶)
سایه‌های غم (۱۳۶۶)
بگذار زندگی کنم (۱۳۶۵)
آوار (۱۳۶۴)
بایکوت (۱۳۶۴)
تاراج (۱۳۶۳)

اخبار مرتبط

نظرات

ســــــر مقـــــالـــــــــه

روزنامه ایران؛

تریبون رسمی و مسئولیت نقد

تردیدی نیست که جامعه ایران دچار مشکلات گوناگونی است. برخی از این مشکلات عام و فراگیر است، به‌طوری که کشورهای صنعتی و پیشرفته نیز درگیر آنها هستند، هرچند ابعاد درگیری با مشکلات در هر کشوری با کشور دیگر تفاوت دارد. برخی از مشکلات نیز خاص ایران یا کشورهای معدودی است. بنابراین هدف هیچکس نباید پوشاندن مشکلات و خطاها باشد. ولی آیا این امر بدان معناست که صبح تا شب خودمان را درگیر این مشکلات کنیم و امکان دیدن بخش‌های پر لیوان را از خود سلب کنیم؟ شاید از مخالفان انقلاب و کشور و براندازان انتظار این رفتار باشد که مثل مگس فقط روی زخم‌ها بنشینند و از آن ارتزاق کنند. این رفتار آنان غیر طبیعی نیست، ولی انتظار می‌رود که صاحبان تریبون‌های رسمی در عین حال که به مشکلات جامعه می‌پردازند و درست هم هست، البته مشروط بر اینکه منصفانه اظهار نمایند، ولی در عین حال باید نقاط مثبت و روشن جامعه را نیز فراموش نکنند و آنها را هم ببینند. مگر نه اینکه رهبر معظم انقلاب درباره انعکاس اقدامات مثبت بارها تأکید کرده‌اند، خوب چه کسی باید این وظیفه را انجام دهند؟ فقط که دولت نباید از اقدامات خود تعریف و تمجید کند. بلکه این وظیفه کسانی است که از تریبون‌های رسمی انتقاد می‌کنند، باید در کنار انتقادات، نقاط قوت و برجسته را نیز بیان کنند. تا تعبیر بدی از آن تریبون نشود. نمونه روشن آن خط آهن قزوین به رشت است که یکی دیگر از مراکز استان‌های کشور که از استان‌های مهم است را به شبکه ریلی کشور وصل کرده است. نه فقط این خط که در طول دوره این دولت، رکورد احداث خطوط ریلی شکسته شده و به میانگین سالانه ۵۰۰ کیلومتر رسیده است که رقم بسیار قابل توجهی است. مگر نه اینکه یکی از سیاست‌های کلان و ابلاغی رهبر معظم انقلاب در اقتصاد مقاومتی و برنامه ششم توسعه افزایش خطوط ریلی و بالا رفتن سهم راه‌آهن در حمل و نقل مسافر و بار است؟ و مگر نه اینکه این همه تصادفات جاده‌ای و مصرف سوخت بالا داریم و مگر نه اینکه در دولت‌های قبلی، بویژه در دولت اصول‌گرا، توجهی اندکی به این صنعت شد در حالی که بیشترین درآمدهای نفتی تاریخ ایران را داشتند، پس چرا باید مهم‌ترین مسأله تریبون رسمی نماز جمعه به گوشت نخوردن بخشی از مردم خلاصه شود؟ چرا افتتاح پروژه‌های بزرگ عسلویه یا موارد مشابه در این تریبون‌ها دیده نمی‌شود؟ فقط در سال گذشته و امسال مراکز استان‌های، همدان، کرمانشاه، آذربایجان غربی و گیلان به شبکه ریلی متصل شده‌اند. موضوعی که همواره برای مردم این استان‌ها در حد آرزوهای چند ده ساله تلقی می‌شد، اکنون محقق شده است. چرا تریبون نماز جمعه در این موارد ساکت است؟ مسأله فقط این نیست. اگر تاریخ این تریبون‌ها نشان می‌داد که آنان همواره بر نارسایی‌ها و انتقادات تأکید داشته‌اند و هیچ‌گاه نقاط مثبت و نیمه پر لیوان را ندیده‌اند، باز هم می‌پذیرفتیم، هرچند این کار نادرست است که از اموال عمومی استفاده شود و علیه یک بخش ...

جدیدترین خبرها