رفتن به بالا

سیاسی ، اجتماعی ، فرهنگی

تعداد اخبار امروز : 7 خبر


  • دوشنبه ۱ مهر ۱۳۹۸
  • الإثنين ۲۳ محرم ۱۴۴۱
  • 2019 Monday 23 September
اوقات شرعی

  • شنبه ۱۳ بهمن ۱۳۹۷ - ۱۸:۰۰
  • کد خبر : 67439
  • مشاهده : 58 بازدید
  • سرمقاله
  • چاپ خبر : بهار چهل سالگی، آغازی برای تکامل

بهمن را بهار نامیدند، زیرا بهار انقلاب، بهار آزادی و بهار استقلال است . آنروزها که  سردی ظلم و ستم تا مغز استخوانها نفوذ می کرد، نهال آزادی و استقلال و مبارزه با ظلم و خودکامگی شکوفه زد و گرمای آزادی با نفس مسیحای روح خدا، سردی ها را زدود و زمستان سرد و یخ […]

بهمن را بهار نامیدند، زیرا بهار انقلاب، بهار آزادی و بهار استقلال است . آنروزها که  سردی ظلم و ستم تا مغز استخوانها نفوذ می کرد، نهال آزادی و استقلال و مبارزه با ظلم و خودکامگی شکوفه زد و گرمای آزادی با نفس مسیحای روح خدا، سردی ها را زدود و زمستان سرد و یخ زده کشور را به فصلی آزاد و رها مبدل ساخت.

امسال چهلمین سال شروع بهار انقلاب را جشن می گیریم در حالی که ظلم و ستم طاغوت به پایان رسیده و شکوفه های انقلاب به ثمر نشسته اند. شکوفه های آن دوران اکنون خود، نهالی هایی هستند مثمر که با تنفس هوای بهاری در لطافت این هوا نیز نقشی موثر دارند.

چهلمین جشن پیروزی را باید آغازی بر ادامه راه انقلاب بدانیم که در آن حضور و تلاش نیروهای جوان تضمینی خواهد بود بر استمرار این راه. رویش هایی که طبیعت هر جامعه ای است و اقتضای زنده بودن آن جامعه. امروز باور به رویش های انقلاب و نسل جوان می تواند راهبرد “ما می توانیم” را محقق سازد.

امروز حضور نسل جوان عاملی است برای تبلور آرمان استقلال طلبی مردم ایران. امروز “اصلاح طلبی” و “اصول گرایی” باید در جذب و به کارگیری نهال های انقلاب حرکت کنند تا شاهد تحقق ما “اصلاحات” مبتنی بر “اصول” باشیم. و بدانیم هیچ “اصلاحات اصولی” بدون تکیه بر نسل پرشور، خلاق و پیشرو جوان به بار نخواهد نشست.

در چهلمین سالگرد انقلاب اسلامی، تدوین منشور چهل سال آینده را به رویش های انقلاب بسپاریم تا با خط جوانان این مرز و بوم نوشته شود، چرا که رهرو مسیر چهل سال آینده خود این جوانان هستند، جوانانی که باید مشعل این کاروان را، تا چهل سال آینده فروزان نگه دارند و برای استمرار حرکت تکاملی انقلاب، آنرا به نسل بعدی واگذار کنند.

اخبار مرتبط

نظرات

ســــــر مقـــــالـــــــــه

عباس عبدی؛

حمله به آرامکو و بحران امنیت رژیم صهیونیستی

حمله پهپادی به‌مهم‌ترین مرکز امپراطوری نفتی عربستان، یعنی آرامکو بازتاب‌های سیاسی بزرگی داشت و این بازتاب‌ها تازه آغاز شده است و احتمال می‌رود که در روزها و هفته‌های آینده ابعاد بزرگ‌تری نیز پیدا کند ولی به‌نظر می‌رسد که این حمله موجب تغییر دکترین‌های دفاعی منطقه شود بویژه دکترین دفاعی اسرائیل را به کلی با سؤال مواجه خواهد کرد.  واقعیت این است که تعدادی پهپاد و احتمالاً موشک از نقطه‌ای که معلوم نیست کجاست به سوی مراکز نفتی شلیک شده یا به پرواز در آمده‌اند. مبدأ اولیه ارسال آنها تا محل اصابت حداقل ۵۰۰ کیلومتر و حداکثر تا ۱۲۰۰ کیلومتر فاصله داشته است تعداد آنها زیاد و حداقل ۱۲ فروند بوده است. در این فاصله هیچ رادار و ماهواره‌ای آنها را ردیابی نکرده و هشدار نداده یا اقدامی نکرده است هنوز هم نمی‌توانند با قاطعیت بگویند که از کجا شلیک شده است. آنها از دفاع ضد هوایی پیشرفته پاتریوت عبور کرده‌اند. از همه مهمتر اینکه با دقت تمام اهداف تعیین شده را به‌صورت نقطه زنی مورد اصابت قرار داده‌اند. این امر به معنای آن است که تاریخ مصرف دکترین دفاعی و امنیتی موجود در کشورهای منطقه و حتی فرامنطقه به پایان رسیده است. در این مرحله سؤال بنیادین این نیست که عربستان یا کشورهای دیگر چه پاسخی به این حمله بدهند یا ندهند؟ پرسش اصلی این است که آیا آنان  در ادامه نیز قادر به دفاع از خود هستند یا همچنان سپر دفاعی آنان قابل عبور است؟ این مشکل بیش از هر جایی گریبان اسرائیل را خواهد گرفت چون اسرائیل تنها رژیم منطقه است که فاقد عمق استراتژیک و گستره جغرافیایی است. به همین علت از قدیم در پی ایجاد خطوط مرزی فرضی امنیتی با دایره‌هایی به شعاع‌های گوناگون بود و اجازه نمی‌داد که ارتش‌های عربی از این مرزهای مجازی و با ویژگی‌های مورد نظر اسرائیل عبور کنند یا خطوط قرمز اسرائیل را نقض نمایند. ولی حضور پهپادها و موشک‌های نقطه‌زن کل معادلات دکترین دفاعی اسرائیل را زیر و رو کرده است در حقیقت اکنون دشمن اصلی و بالفعلِ اسرائیل؛ نه کشورهای سوریه، اردن، مصر، عراق، عربستان و غیره است که هر کدام دارای ارتش‌های منظم هستند بلکه انواع و اقسام گروه‌های نظامی و شبه نظامی کوچک و متوسط هستند که در مرزهای اسرائیل مستقر هستند و ابزارهای آنان برای مبارزه علیه اسرائیل نه توپ‌های صحرایی و تانک‌های بزرگ و بالگردها و هلیکوپترهای جنگی موجود در ارتش‌های کلاسیک که نیازمند یگان‌های‌های رزمی و فرودگاه‌های جنگی و غیره است که کوچک‌ترین تحرکشان در دیدرس ماهواره قرار دارند؛ بلکه آنان براحتی می‌توانند پهپادها را ساخته و از هر محلی آنها را به پرواز درآورند و از طریق دستگاه‌های موجود الکترونیکی و حتی تلفن همراه آنها را به سوی هدف مورد نظر خود هدایت کنند و هر نوع تسلیحاتی اعم از منفجره یا بمب‌های شیمیایی و غیره را روی آنها سوار نمایند. این نوع مقابله نیازی به ارتش‌های منظم و کلاسیک ندارد و شاید بتوان گفت این تحول مثل تحولات مشابه موجب دموکراتیک ...

جدیدترین خبرها