رفتن به بالا

سیاسی ، اجتماعی ، فرهنگی

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • یکشنبه ۲ اردیبهشت ۱۳۹۸
  • الأحد ۱۵ شعبان ۱۴۴۰
  • 2019 Sunday 21 April
اوقات شرعی

مهناز افشار با بیان اینکه محسن تنابنده تنها کارگردانی است که اجازه نداد حتی یک واو را از فیلمنامه کم کنم، گفت: به‌طور کلی در ایفای برخی از نقش‌ها از روانشناس مشاوره می‌گیرم. همچنین معمولا بعد از ایفای نقش‌ها تحت تراپی (درمان) قرار می‎‌گیرم.

مهناز افشار: بعد از پایان فیلم تحت درمان هستم

مهناز افشار امسال با سه فیلم در سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر حضور دارد. یکی از آثاری که امسال این بازیگر در آن بازی کرده است، فیلم «قسم» به کارگردانی محسن تنابنده است. افشار در این فیلم ایفاگر نقش زنی است که برای گرفتن حکم قصاص قاتل خواهرش یک اتوبوس آدم را برای مراسم قُسامه راهی مشهد می‌کند.

این بازیگر درباره فیلم «قسم» و شخصیت راضیه که آن را ایفا می‌کند، گفت: در واقع قضیه این فیلم قصاص نبوده بلکه به مسئله قُسامه که یکی از احکام فقهی است، می‌پردازد. اما جدا از این موضوع از نظر من بیشترین عذابی که شخصیت راضیه در این فیلم متحمل می‌شود، دروغی است که ندانسته در حال حمل آن با خود بوده است. او در انتهای فیلم متوجه قضاوت اشتباه خود شده و از این موضوع به شدت ناراحت است.

مهناز افشار: بعد از پایان فیلم تحت درمان هستم

وی افزود: تجربه این فیلم به ما ثابت می‌کند که نمی‌توان هر اتفاقی را از یک زاویه نگاه کرد. به شخصه همیشه به این موضوع رسیده‌ام که نباید از یک زاویه به موضوعات نگاه کرد و واقعا برای موضوعات مختلف به یک چرخش ۳۶۰ درجه‌ای نیاز داریم. چراکه ممکن است از جایی که شما به دو نفر نگاه می‌کنید، یک برداشت و از دید من؛ برداشت دیگری داشته باشد. به‌طور کلی اکنون زندگی خیلی سخت شده است.

افشار در ادامه درباره اینکه چقدر مطالعات روانشناختی برای این نوع نقش‌ها دارد، اظهار داشت: من معمولا بعد از نقش‌ها تراپی (درمان) می‌شوم. البته لازم است توضیح دهم که در بازی چنین نقش‌هایی قطعا خیلی از روانشناس مشاوره می‌گیرم.

وی همچنین درباره سختی‌های فیلم «قسم» بیان کرد: ساده‌ترین سختی کار این بود که نزدیک به ۶۰ روز هر روز در سرما و گرما ما یک دست لباس داشتیم. نمی‌دانید چقدر سخت است که هر روز یک لباس که مختص به شخصیت درون فیلم است را بپوشید. چراکه این لباس می‌توانست عرق کرده و کثیف باشد و بو بدهد. البته نمی‌خواهم بگویم که فقط کار گروه ما سخت بوده است، قطعا هر فیلمی سختی‌های خاص خود را دارد ولی فیلم «قسم» واقعا فیلم سختی بود.

بازیگر فیلم «قسم» همچنین درباره کار کردن با محسن تنابنده در سمت کارگردان توضیح داد: ایشان به شدت کارگردان باهوش و مسلطی هستند ولی به شدت سخت‌گیر بوده و اصلا به بازیگر اجازه نمی‌دهد که دیالوگی غیر از آنچه در فیلمنامه نوشته شده را بگوید. به نوعی می‌توانم بگویم که تنها کارگردانی بود که حتی اجازه نداد واو را از فیلمنامه کم کنیم.

وی ادامه داد: البته من همیشه سر صحنه می‌گویم چشم ولی فکر می‌کنم در این فیلم خیلی زیاد به ایشان چشم گفتم. چراکه اصولا کوتاه نمی‌آیند و می‌گویند که من یک چیزی را می‌دانم و همان درست است. به عنوان مثال وقتی می‌خواستم درباره حس شخصیت چیزهایی را با ایشان در میان بگذارم، می‌گفتند که اصلا با من بحث نکن، حس خواهر همین است.

وی همچنین در پاسخ به این پرسش که با این تفاسیر آیا بازهم با محسن تنابنده همکاری می‌کنید، گفت: کاملا معلوم است که این کار را می‌کنم. من به طور کلی عاشق سختگیری‌ام.

ایلنا

اخبار مرتبط

نظرات

ســــــر مقـــــالـــــــــه

روزنامه ایران؛

تریبون رسمی و مسئولیت نقد

تردیدی نیست که جامعه ایران دچار مشکلات گوناگونی است. برخی از این مشکلات عام و فراگیر است، به‌طوری که کشورهای صنعتی و پیشرفته نیز درگیر آنها هستند، هرچند ابعاد درگیری با مشکلات در هر کشوری با کشور دیگر تفاوت دارد. برخی از مشکلات نیز خاص ایران یا کشورهای معدودی است. بنابراین هدف هیچکس نباید پوشاندن مشکلات و خطاها باشد. ولی آیا این امر بدان معناست که صبح تا شب خودمان را درگیر این مشکلات کنیم و امکان دیدن بخش‌های پر لیوان را از خود سلب کنیم؟ شاید از مخالفان انقلاب و کشور و براندازان انتظار این رفتار باشد که مثل مگس فقط روی زخم‌ها بنشینند و از آن ارتزاق کنند. این رفتار آنان غیر طبیعی نیست، ولی انتظار می‌رود که صاحبان تریبون‌های رسمی در عین حال که به مشکلات جامعه می‌پردازند و درست هم هست، البته مشروط بر اینکه منصفانه اظهار نمایند، ولی در عین حال باید نقاط مثبت و روشن جامعه را نیز فراموش نکنند و آنها را هم ببینند. مگر نه اینکه رهبر معظم انقلاب درباره انعکاس اقدامات مثبت بارها تأکید کرده‌اند، خوب چه کسی باید این وظیفه را انجام دهند؟ فقط که دولت نباید از اقدامات خود تعریف و تمجید کند. بلکه این وظیفه کسانی است که از تریبون‌های رسمی انتقاد می‌کنند، باید در کنار انتقادات، نقاط قوت و برجسته را نیز بیان کنند. تا تعبیر بدی از آن تریبون نشود. نمونه روشن آن خط آهن قزوین به رشت است که یکی دیگر از مراکز استان‌های کشور که از استان‌های مهم است را به شبکه ریلی کشور وصل کرده است. نه فقط این خط که در طول دوره این دولت، رکورد احداث خطوط ریلی شکسته شده و به میانگین سالانه ۵۰۰ کیلومتر رسیده است که رقم بسیار قابل توجهی است. مگر نه اینکه یکی از سیاست‌های کلان و ابلاغی رهبر معظم انقلاب در اقتصاد مقاومتی و برنامه ششم توسعه افزایش خطوط ریلی و بالا رفتن سهم راه‌آهن در حمل و نقل مسافر و بار است؟ و مگر نه اینکه این همه تصادفات جاده‌ای و مصرف سوخت بالا داریم و مگر نه اینکه در دولت‌های قبلی، بویژه در دولت اصول‌گرا، توجهی اندکی به این صنعت شد در حالی که بیشترین درآمدهای نفتی تاریخ ایران را داشتند، پس چرا باید مهم‌ترین مسأله تریبون رسمی نماز جمعه به گوشت نخوردن بخشی از مردم خلاصه شود؟ چرا افتتاح پروژه‌های بزرگ عسلویه یا موارد مشابه در این تریبون‌ها دیده نمی‌شود؟ فقط در سال گذشته و امسال مراکز استان‌های، همدان، کرمانشاه، آذربایجان غربی و گیلان به شبکه ریلی متصل شده‌اند. موضوعی که همواره برای مردم این استان‌ها در حد آرزوهای چند ده ساله تلقی می‌شد، اکنون محقق شده است. چرا تریبون نماز جمعه در این موارد ساکت است؟ مسأله فقط این نیست. اگر تاریخ این تریبون‌ها نشان می‌داد که آنان همواره بر نارسایی‌ها و انتقادات تأکید داشته‌اند و هیچ‌گاه نقاط مثبت و نیمه پر لیوان را ندیده‌اند، باز هم می‌پذیرفتیم، هرچند این کار نادرست است که از اموال عمومی استفاده شود و علیه یک بخش ...

جدیدترین خبرها