رفتن به بالا

سیاسی ، اجتماعی ، فرهنگی

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • یکشنبه ۲ اردیبهشت ۱۳۹۸
  • الأحد ۱۵ شعبان ۱۴۴۰
  • 2019 Sunday 21 April
اوقات شرعی

با وجود این که خطر ربوده شدن پس از گذشت چند قرن مهار شد، سنّت سوراخ کردن بینی و خالکوبی صورت همچنان باقی مانده بود، تا اینکه دولت هند در دهه هفتاد قرن پیش این رسم عجیب را ممنوع اعلام کرد. ساکنان قبیله آپاتانی تعدادشان به ۶۰ هزار تن می رسد و بدون استفاده از ابزارهای جدید و حیوانات به کشاورزی می پردازند.

سنّت عجیب یک قبیله برای محافظت از زنان

ـ روزنامه دیلی میل انگلستان، مجموعه تصاویری را منتشر کرده که آداب و رسوم زنان قبیله آپاتانی در هند را به تصویر می کشد؛ آداب و رسومی که زنان را از ربوده شدن توسط قبایل دیگر حفظ می کرد.

این عکس هایِ عجیب به آخرین بازماندگان این سنت قدیمی قبیله تعلق دارد؛ زنانی که مجبور شدند تا بینی های خود را با سکه سوراخ و نشانه گذاری کرده و چهره شان را خالکوبی کنند تا به دست مردان متجاوز قبایل دیگر ربوده نشوند.

آپاتانی ها، یا آن طور که خودشان می گویند (تانیس ها)، قبایل مهاجر از فلات آپاتانی در منطقه اسپانسیری در اراناچال پرادش هند هستند. بنا به باوری کهن، زنان آپاتانی تا حدّی زیبا بودند که ترس از ربوده شدنشان می رفت.

سنّت عجیب یک قبیله برای محافظت از زنان

در یک تلاش مذبوحانه برای حمایت از زنان، بزرگان قبیله پیشنهاد دادند تا صورت های زنان و دختران را خالکوبی کرده و بینی هایشان را مسدود کنند تا با زشت شدنشان، کسی آنها را ندزدد.

با وجود این که خطر ربوده شدن پس از گذشت چند قرن مهار شد، سنّت سوراخ کردن بینی و خالکوبی صورت همچنان باقی مانده بود، تا اینکه دولت هند در دهه هفتاد قرن پیش این رسم عجیب را ممنوع اعلام کرد. ساکنان قبیله آپاتانی تعدادشان به ۶۰ هزار تن می رسد و بدون استفاده از ابزارهای جدید و حیوانات به کشاورزی می پردازند.

سنّت عجیب یک قبیله برای محافظت از زنان

سنّت عجیب یک قبیله برای محافظت از زنان

سنّت عجیب یک قبیله برای محافظت از زنان

سنّت عجیب یک قبیله برای محافظت از زنان

سنّت عجیب یک قبیله برای محافظت از زنان

سنّت عجیب یک قبیله برای محافظت از زنان

سنّت عجیب یک قبیله برای محافظت از زنان

اخبار مرتبط

نظرات

ســــــر مقـــــالـــــــــه

روزنامه ایران؛

تریبون رسمی و مسئولیت نقد

تردیدی نیست که جامعه ایران دچار مشکلات گوناگونی است. برخی از این مشکلات عام و فراگیر است، به‌طوری که کشورهای صنعتی و پیشرفته نیز درگیر آنها هستند، هرچند ابعاد درگیری با مشکلات در هر کشوری با کشور دیگر تفاوت دارد. برخی از مشکلات نیز خاص ایران یا کشورهای معدودی است. بنابراین هدف هیچکس نباید پوشاندن مشکلات و خطاها باشد. ولی آیا این امر بدان معناست که صبح تا شب خودمان را درگیر این مشکلات کنیم و امکان دیدن بخش‌های پر لیوان را از خود سلب کنیم؟ شاید از مخالفان انقلاب و کشور و براندازان انتظار این رفتار باشد که مثل مگس فقط روی زخم‌ها بنشینند و از آن ارتزاق کنند. این رفتار آنان غیر طبیعی نیست، ولی انتظار می‌رود که صاحبان تریبون‌های رسمی در عین حال که به مشکلات جامعه می‌پردازند و درست هم هست، البته مشروط بر اینکه منصفانه اظهار نمایند، ولی در عین حال باید نقاط مثبت و روشن جامعه را نیز فراموش نکنند و آنها را هم ببینند. مگر نه اینکه رهبر معظم انقلاب درباره انعکاس اقدامات مثبت بارها تأکید کرده‌اند، خوب چه کسی باید این وظیفه را انجام دهند؟ فقط که دولت نباید از اقدامات خود تعریف و تمجید کند. بلکه این وظیفه کسانی است که از تریبون‌های رسمی انتقاد می‌کنند، باید در کنار انتقادات، نقاط قوت و برجسته را نیز بیان کنند. تا تعبیر بدی از آن تریبون نشود. نمونه روشن آن خط آهن قزوین به رشت است که یکی دیگر از مراکز استان‌های کشور که از استان‌های مهم است را به شبکه ریلی کشور وصل کرده است. نه فقط این خط که در طول دوره این دولت، رکورد احداث خطوط ریلی شکسته شده و به میانگین سالانه ۵۰۰ کیلومتر رسیده است که رقم بسیار قابل توجهی است. مگر نه اینکه یکی از سیاست‌های کلان و ابلاغی رهبر معظم انقلاب در اقتصاد مقاومتی و برنامه ششم توسعه افزایش خطوط ریلی و بالا رفتن سهم راه‌آهن در حمل و نقل مسافر و بار است؟ و مگر نه اینکه این همه تصادفات جاده‌ای و مصرف سوخت بالا داریم و مگر نه اینکه در دولت‌های قبلی، بویژه در دولت اصول‌گرا، توجهی اندکی به این صنعت شد در حالی که بیشترین درآمدهای نفتی تاریخ ایران را داشتند، پس چرا باید مهم‌ترین مسأله تریبون رسمی نماز جمعه به گوشت نخوردن بخشی از مردم خلاصه شود؟ چرا افتتاح پروژه‌های بزرگ عسلویه یا موارد مشابه در این تریبون‌ها دیده نمی‌شود؟ فقط در سال گذشته و امسال مراکز استان‌های، همدان، کرمانشاه، آذربایجان غربی و گیلان به شبکه ریلی متصل شده‌اند. موضوعی که همواره برای مردم این استان‌ها در حد آرزوهای چند ده ساله تلقی می‌شد، اکنون محقق شده است. چرا تریبون نماز جمعه در این موارد ساکت است؟ مسأله فقط این نیست. اگر تاریخ این تریبون‌ها نشان می‌داد که آنان همواره بر نارسایی‌ها و انتقادات تأکید داشته‌اند و هیچ‌گاه نقاط مثبت و نیمه پر لیوان را ندیده‌اند، باز هم می‌پذیرفتیم، هرچند این کار نادرست است که از اموال عمومی استفاده شود و علیه یک بخش ...

جدیدترین خبرها