رفتن به بالا

سیاسی ، اجتماعی ، فرهنگی

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • یکشنبه ۲ اردیبهشت ۱۳۹۸
  • الأحد ۱۵ شعبان ۱۴۴۰
  • 2019 Sunday 21 April
اوقات شرعی

براساس نظر برگزارکنندگان جشنواره و مصلحت جشنواره فیلم فجر تصمیم گرفته شد که ۲۲ فیلم در بخش سودای سیمرغ حضور داشته باشند اما اینکه ۲۲ فیلم در این بخش حضور دارند به معنی آن نیست که کیفیت همه این ۲۲ فیلم یکسان است و باهم برابر است و همه آنها از کیفیت خوبی برخوردارند.

محمدعلی حسین‌نژاد، تهیه‌کننده سینما و عضو هیئت انتخاب جشنواره فیلم فجر معتقد است که مدیران جشنواره مصلحت دیدند که ۲۲ فیلم در بخش مسابقه باشد اما پیشنهاد اصلی حضور ۱۵ فیلم در این بخش بود.

به گزارش ایلنا، سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر به روزهای پایانی خود نزدیک می‌شود و کیفیت پایین برخی از آثار انتقاداتی را به دنبال داشته و بسیاری از تماشاگران و منتقدان و اهالی رسانه و سینما معتقدند که نباید برخی از فیلم‌ها در بخش مسابقه جشنواره فیلم فجر به نمایش دربیایند. محمدعلی حسین‌نژاد (تهیه‌کننده سینما و یکی از اعضای هیئت انتخاب) نیز به صورت تلویحی این مساله را تایید می‌کند.

حسین‌نژاد در واکنش به انتقاد از کیفیت برخی از فیلم‌های بخش سودای سیمرغ سی و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر می‌گوید: «براساس نظر برگزارکنندگان جشنواره و مصلحت جشنواره فیلم فجر تصمیم گرفته شد که ۲۲ فیلم در بخش سودای سیمرغ حضور داشته باشند اما اینکه ۲۲ فیلم در این بخش حضور دارند به معنی آن نیست که کیفیت همه این ۲۲ فیلم یکسان است و باهم برابر است و همه آنها از کیفیت خوبی برخوردارند.»

او ادامه داد: «سقف تعداد فیلم‌ها در بخش سودای سیمرغ براساس نظر مدیران جشنواره ۲۲ فیلم بود اما نظر شخصی من به عنوان یکی از اعضای هیئت انتخاب این بود که باید سقف را معلوم کنیم ولی کف را درنظر بگیریم و ببنیم چقدر فیلم‌ها قابلیت حضور دارند و مقدورات ما چقدر است و اصرار نداشته باشیم که حتما به اندازه سقف فیلم انتخاب کنیم بلکه بگوییم تعداد فیلم‌ها از ۲۲ فیلم بیشتر نشود اما اگر کمتر شد اشکالی وجود ندارد.»

حسین‌نژاد افزود: «نظر من این بود که باتوجه به کیفیت فیلم‌ها ۱۵ فیلم در بخش سودای سیمرغ انتخاب شود و به نمایش دربیاید اما مدیران جشنواره تصمیم گرفتند که ۲۲ فیلم انتخاب و اعلام شود لذا هیئت انتخاب براساس آرایی که به فیلم‌ها داده بود اسامی فیلم‌ها را تا سقف ۲۲ فیلم اعلام کرد.»

عضو هیئت انتخاب جشنواره فیلم فجر ادامه داد: «هیئت انتخاب هفت عضو داشت و از میان فیلم‌ها ۱۰ فیلم تمامی هفت رای هیئت انتخاب را به دست آورده بودند. از فیلم دهم تا پانزدهم فیلم‌ها با شش رای انتخاب شدند و فیلم‌های پانزدهم تا بیست و دوم با چهار الی شش رای انتخاب شدند. پنج فیلم آخری که انتخاب شدند و فیلم‌های ذخیره بودند، تقریبا آرای برابری داشتند و شاید یک فیلم با اختلاف یک یا نهایت دو رای تکلیفش مشخص شد.»

او افزود: «یکی از مسائلی که برای انتخاب پنج فیلم نهایی و فیلم‌های ذخیره ملاک قرار گرفت علاوه بر کیفیت آثار برخی نکات دیگر بود مثلا اینکه تنوع در مجموعه فیلم‌های جشنواره صورت بگیرد.»

حسین‌نژاد با اشاره به کیفیت آثار در بخش نگاه نو (فیلم‌های اول) گفت: «فیلم‌های بخش نگاه نو به راحتی و با آرای خوبی انتخاب شدند و به نوعی دست ما به دلیل کیفیت فیلم‌ها بازتر بود و ۱۰ فیلم به راحتی انتخاب شدند. اگر مثلا اجازه داشتیم که ۱۲ یا ۱۳ فیلم انتخاب کنیم قطعا می‌توانستیم دو یا سه فیلم دیگر به مجموعه فیلم‌های نگاه نو اضافه کنیم و ۱۰ فیلم با آرای بالا انتخاب شوند.»

او ادامه داد:‌ «من به دلیل کیفیت آثار بخش نگاه نو پیشنهاد دادم که دو فیلمی که قرار است به نمایندگی از این بخش در سودای سیمرغ حضور داشته باشند از آثاری انتخاب بشوند که در این بخش نیستند یا آنها را جایگزین دو فیلمی کنیم که از بخش نگاه نو به سودای سیمرغ راه پیدا کرده بودند که جشنواره این اجازه را به ما نداد البته قرار بود. سه فیلم از بخش نگاه نو به بخش سودای سیمرغ راه پیدا کند که دو فیلم انتخاب شد اما برای فیلم سوم در رای‌گیری به جمع‌بندی نهایی نرسیدیم.»

این سینماگر در پاسخ به این سوال که برخی فیلم‌ها در زمان نمایش در جشنواره و به دنبال برخی انتقادات مجدد تدوین شدند و یا روایت خود را تغییر دادند، گفت: «من از جزئیات این تغییرات اطلاعی ندارم اما زمانی که ما فیلم‌ها را انتخاب کردیم نظرمان را اعلام کردیم و بعد نیز آثار همان گونه که ما دیده بودیم پروانه گرفتند و اجازه نمایش پیدا کردند. اگر اتفاقی افتاده نظر فیلمساز بوده است هر چند در زمان تماشای فیلم در هیئت انتخاب نیز برخی بخش‌هایی از برخی فیلم‌ها همچون جلوه‌های ویژه‌شان کامل نشده بود و بعد کامل شد.»

اخبار مرتبط

نظرات

ســــــر مقـــــالـــــــــه

روزنامه ایران؛

تریبون رسمی و مسئولیت نقد

تردیدی نیست که جامعه ایران دچار مشکلات گوناگونی است. برخی از این مشکلات عام و فراگیر است، به‌طوری که کشورهای صنعتی و پیشرفته نیز درگیر آنها هستند، هرچند ابعاد درگیری با مشکلات در هر کشوری با کشور دیگر تفاوت دارد. برخی از مشکلات نیز خاص ایران یا کشورهای معدودی است. بنابراین هدف هیچکس نباید پوشاندن مشکلات و خطاها باشد. ولی آیا این امر بدان معناست که صبح تا شب خودمان را درگیر این مشکلات کنیم و امکان دیدن بخش‌های پر لیوان را از خود سلب کنیم؟ شاید از مخالفان انقلاب و کشور و براندازان انتظار این رفتار باشد که مثل مگس فقط روی زخم‌ها بنشینند و از آن ارتزاق کنند. این رفتار آنان غیر طبیعی نیست، ولی انتظار می‌رود که صاحبان تریبون‌های رسمی در عین حال که به مشکلات جامعه می‌پردازند و درست هم هست، البته مشروط بر اینکه منصفانه اظهار نمایند، ولی در عین حال باید نقاط مثبت و روشن جامعه را نیز فراموش نکنند و آنها را هم ببینند. مگر نه اینکه رهبر معظم انقلاب درباره انعکاس اقدامات مثبت بارها تأکید کرده‌اند، خوب چه کسی باید این وظیفه را انجام دهند؟ فقط که دولت نباید از اقدامات خود تعریف و تمجید کند. بلکه این وظیفه کسانی است که از تریبون‌های رسمی انتقاد می‌کنند، باید در کنار انتقادات، نقاط قوت و برجسته را نیز بیان کنند. تا تعبیر بدی از آن تریبون نشود. نمونه روشن آن خط آهن قزوین به رشت است که یکی دیگر از مراکز استان‌های کشور که از استان‌های مهم است را به شبکه ریلی کشور وصل کرده است. نه فقط این خط که در طول دوره این دولت، رکورد احداث خطوط ریلی شکسته شده و به میانگین سالانه ۵۰۰ کیلومتر رسیده است که رقم بسیار قابل توجهی است. مگر نه اینکه یکی از سیاست‌های کلان و ابلاغی رهبر معظم انقلاب در اقتصاد مقاومتی و برنامه ششم توسعه افزایش خطوط ریلی و بالا رفتن سهم راه‌آهن در حمل و نقل مسافر و بار است؟ و مگر نه اینکه این همه تصادفات جاده‌ای و مصرف سوخت بالا داریم و مگر نه اینکه در دولت‌های قبلی، بویژه در دولت اصول‌گرا، توجهی اندکی به این صنعت شد در حالی که بیشترین درآمدهای نفتی تاریخ ایران را داشتند، پس چرا باید مهم‌ترین مسأله تریبون رسمی نماز جمعه به گوشت نخوردن بخشی از مردم خلاصه شود؟ چرا افتتاح پروژه‌های بزرگ عسلویه یا موارد مشابه در این تریبون‌ها دیده نمی‌شود؟ فقط در سال گذشته و امسال مراکز استان‌های، همدان، کرمانشاه، آذربایجان غربی و گیلان به شبکه ریلی متصل شده‌اند. موضوعی که همواره برای مردم این استان‌ها در حد آرزوهای چند ده ساله تلقی می‌شد، اکنون محقق شده است. چرا تریبون نماز جمعه در این موارد ساکت است؟ مسأله فقط این نیست. اگر تاریخ این تریبون‌ها نشان می‌داد که آنان همواره بر نارسایی‌ها و انتقادات تأکید داشته‌اند و هیچ‌گاه نقاط مثبت و نیمه پر لیوان را ندیده‌اند، باز هم می‌پذیرفتیم، هرچند این کار نادرست است که از اموال عمومی استفاده شود و علیه یک بخش ...

جدیدترین خبرها